woensdag

Hemelvaart



Hemelvaart.

Vlak voor Jezus van de aarde verdwijnt maakt hij zijn discipelen tot apostelen. Het is alsof zij voor hun examen zijn geslaagd en nu als zelfstandigen kunnen gaan werken. Kennelijk is de dagelijkse aanwezigheid van Jezus niet meer nodig. De verantwoordelijkheid voor de verbreiding van het evangelie, die goede boodschap van verzoening en gerechtigheid, wordt bij de mensen gelegd. Je kunt zeggen : opnieuw. God heeft zich nimmer voor het karretje van de mensen laten spannen, Hij heeft ook de mens niet tot marionet gemaakt. De verantwoordelijkheden voor wat op aarde gebeurt ligt ( is gelegd ) in de handen van mensen.
Misschien dat dit het voor de gelovige zo moeilijk maakt. Want de verantwoordelijkheid heeft vrijheid nodig en omgekeerd. En vrijheid te beleven, de dagen door, is daarom zo moeilijk omdat het je confronteert met de keuze tussen goed en kwaad.
Jezus neemt afscheid van zijn vrienden. Voorgoed. De ervaringen die zij hebben opgedaan in de jaren dat de Messias bij hen was, moeten hen helpen hun vrijheid en verantwoordelijkheid te beleven, zó dat het leven van henzelf en anderen er waardevol door wordt.

De engelen, die na Jezus' afscheid de apostelen toespreken maken het duidelijk: Staren jullie naar de hemel! De Heer zal weerkomen op aarde. De aarde , dáár ligt het werkterrein van de mensen. Staren naar de hemel is nutteloos. Dat mag je hooguit af en toe eens doen.
Eventjes maar.

vrijdag

Goede Vrijdag





De machten van goed en kwaad komen samen in de figuur van Jezus. Zo bitter is de strijd tussen die twee, dat er geen vergelijk mogelijk is. Een van de twee moet het onderspit delven. Van buitenaf gezien is Jezus de hoofdpersoon in een tragedie. Onafwendbaar volstrekt zijn noodlot. Dat spreken de omstanders bij het kruis dan ook uit; "Redt Uzelf!'
Anderen heeft hij gered, maar zichzelf kan Hij niet redden.
Maar hierin kunnen we zien dat Hij zichzelf niet in veiligheid stelt ten koste van anderen. De macht van de liefde , van de solidariteit met de mensheid blijkt uit Jezus' volhouden, tot en met het bittere einde. Hij is verraden door vriend en vijand, omdat Hij niet heeft willen passen in het bekende spel van de machten. Hij heeft geen nieuw koninkrijk willen vormen. Hij heeft zich ook niet willen onderwerpen aan het oude. Hij is mens gebleven in de ruimst denkbare zin, in het trouw zijn aan zichzelf. En wie in de mensenwereld zich niet overgeeft aan het geweld, aan de bestaande structuur en ook niet een nieuwe structuur opbouwt, die wordt door de goeden en de kwaden uitgespuugd.
Hangend aan een kruis, de aarde wil Hem niet, de hemel evenmin.
Hij wordt gejaagd in het niets van de schijnbare zinloosheid.
Zelfs God heeft deze mens verlaten.
Zelfs God, die Jezus herhaalde malen had genoemd ' Mijn geliefde zoon '.
De verzoening tussen God en de mensen is kennelijk alleen op de duurste manier te verkrijgen. Door het offer van de aan zichzelf trouwe mens.
Goede Vrijdag maakt duidelijk, dat je nooit op zoete, zachte wijze over verzoening kunt spreken. Verzoening wordt op bittere wijze bereikt, door bloed, zweet en tranen.

zondag

Courgette

Kennis X kwam langs op de fiets en vol trots liet ze me zien wat ze in haar fietstas had meegenomen. Een courgette uit eigen tuin. 'Ja, zei ze 'hij is een beetje groot gegroeid want we waren drie weken op vakantie en toen we terug kwamen was dit het resultaat'. Lachend keek ze me aan, en vervolgde;  'Je kunt er altijd nog soep van maken '.
Ja, ik geloof dat dat ook het enige was waar dat ding geschikt voor was.
Het leek wel een rugby-bal. Een gepokkelde rugby-bal maar dan groen. 

's Avonds nam ik het ding eens onderhanden , in één keer schillen zou niet lukken dus dan maar een broodmes er bij. Hopsakee de kontjes er af.
De rugbybal werd doelgericht in schijven gesplitst. Ik had een lekker recept van Courgette Whiskeynette , courgette schijven gekarameliseerd in zoete whiskeysaus.
In wat rijstolie bakte ik de schijven.  Nouja bakken...het leek er niet eens op want de substantie viel in brokstukjes uiteen. Het leek wel een soort soppende swamp in mijn pannetje. Wat een snert Courgette zeg!
Mistroostig keek ik in mijn pannetje. Of dit nog wat zou worden... ik had sterk mijn twijfels.
Ik pakte een ander pan en vulde die met twee liter water.  Soep was het al bijna, dus soep zou het worden. Per slot heb ik ook nog een staafmixer. ( Lang leve die uitvinding ! )
De courgette ( wat er van over was , dat heet ) in de pan met water en brmmmmmmm met de staafmixer.
Ja leuk. Nu had ik een groene zee.
Hup, wat macaroni er bij ( bij gebrek aan vermicelli ) en laten koken.
Wat hoort ook alweer in soep? Balletjes gehakt? Mwah  ben niet zo van de ballen. Soepvlees? Nee, niet in huis. Maar wacht, ik had nog wel een pakje spekjes ( jaja, scharrelvlees ) in de diepvries.
Die maar bakken dan. Zo gezegd zo gedaan.  De soep soepte fleurig,  de spekjes bakten geurig. Na een minuut of wat vond ik het welletjes en gooide de spekjes in de groene zee.  Als ijsschotsen dreven ze rond. Het was best een grappig gezicht als je je fantasie er wat bij losliet maar helaas was die fantasie niet genoeg voor de smaak. Wàt een meuk.
Tja, daar stond ik dan. Pan vol soep die eigenlijk wel in het slootje kon. Maar dat ging me toch net ff te ver. Wat kan ik er nog van maken , dacht ik bij mezelf. Het is groen....

In de olifantensupermarkt vond ik al snel wat ik zocht:pepers,  spliterwten,  wortel en ui. Blij fietste ik weer naar huis.
Niks weggooien van eten,  er gewoon een andere draai aan geven en dan kan het best nog wel wat worden.
Thuisgekomen waste ik de erwten en liet ze een uurtje koken in de courgette soep.  De groene zee werd nog groener.  Hup nog een uitje er bij en een winterpeen. Ziedaar: heerlijke snert.

Morgen komt boer John. Mag hij soep eten. Courgettesnert. Van die snert Courgette!
De Whiskey doen we dan wel als aperitief ;)

Missen

Fee schreef een gedichtje over missen  (  ideeën-fee.nl )





Missen kan verschillende kleuren hebben  en evenzovele vormen
Ik mis je , ik heb je gemist. Mis ik ooit het missen ? Soms mist er een dag, soms heb je dagenlang mist. 
 
Is het niet fijn dat er zoveel kleuren zijn. 
Het wolkend wit wat soms voor het blauwe zit, is hooguit een gordijn. 
En als de regen en het missen is geweest 
komt het regenbogenkleuren-feest.  

x Salty


vrijdag

Dodenherdenking





Vrij in de wind wappert de RoodWitBlauw.
Maar zo vanzelfsprekend is die vrijheid niet.
Niet alleen voor Nederland maar voor willekeurig elk land. Voor elk mens.
Dodenherdenking anno 2018 is niet anders dan dodenherdenking 1980 of 2020.
Als we het beleven.
Want niemand weet wanneer een oorlog begint, niemand weet wanneer de vrede eindigt.

Wappererde vlag, de wind speelt met je kleuren.
De zon kust je zacht en jij, jij danst op het lied van de vrijheid.
En wij herdenken...

De onzichtbare tranen van mensen die we niet kennen, de stilte die langer dan 2 minuten duurt.
Een terugkeer in gedachten aan hen die er niet meer zijn.

Herinneringen.
Ze zijn nooit helemaal weg maar altijd sluimerend aanwezig.

Verhalen van mijn ouders hoe ze beiden in het verzet hebben gezeten ( de ondergrondse ) , ze wisten het niet eens van elkaar. Zo geheim was alles. Verhalen over de onderduikers thuis, en later de Canadezen.
Van het joods vriendinnetje van mijn moeder, van wie alleen het linkervoetje is teruggevonden na een bombardement.
De nachtmerries van mijn vader, het verdriet van mijn moeder en de onuitgesproken woorden.


Zolang er mensen zijn, was en is er oorlog. Hier. Of dáár.

Een oorlog gaat nooit dood. Ze is er soms alleen even niet.

Wereldvrede...ik kan er alleen maar van dromen.