WereldKusjesDag

Het Is VANDAAG WereldKusDag...
Ja lieve mensen, ik had er ook nog nooit van gehoord maar het bestaat dus. Echt.

Er mensen zijn die ik het liefst meteen een dikke klapzoen zou willen geven, of meteen een hele zoenpartij. WereldKusjesDag ofniet. Daarentegen lopen er ook exemplaren rond die ik eerst naar de mondhygiëniste zou sturen voor een extra scrubje, flosje en mentholwatertje....
Oh, en dan die exemplaren die zoenen als een hond: zo'n lekkere vette lebberlik met veel kwijl...die zou ik ook even overslaan.
Maar op zich is een echte, lieve warme zoen niet te versmaden. Een lekkere smakkerd, een luchtige plokkerd, een stevige toot, een teder poentje: je hebt ze in soorten en maten en je kunt kiezen wat je wilt.

En dan heb je nog natuurlijk de NETTELAATKUS: je wilt wel maar het zit ff niet mee... geliefd zoenexemplaar fietst net de straat uit of rijdt nippertje-nippertje de boot op.....en daar sta je dan met je met je kersensmaak ....

Zoveel

Geen dag. Ik kan geen dag zonder jou.
Ik moet je ruiken, jouw geur prikkelend in mijn neus .
Ik moet je proeven,  je onmiskenbare zilte smaak van vrijheid
Ik moet je voelen en ik moet je zien: Zout, wit uitgeslagen op mijn huid.
Ik moet je horen, jouw eb en vloed is het ritme van het leven. Als levensadem... in en uit.

Geen dag.
Geen dag zonder zee.
Je bent er altijd. Letterlijk ben ik omringd door jouw aanwezigheid.
Dat voelt fijn. Vertrouwd.  Dat voelt veilig.

Je bent er.
Je bent er niet alleen voor mij.
Je bent er voor iedereen.
Maar niet iedereen houdt van jou. Sommigen zijn bang voor jou. Jouw kracht kan namelijk ook verpletterend zijn.
Maar ik heb je lief.

En met mij meer.
Hoever kunnen we je doorgronden, hoever en hoeveel wil jij je laten kennen?
Je bent onpeilbaar. Onpeilbaar diep. Onpeilbaar sterk. En onpeilbaar kwetsbaar.

Sommigen gebruiken jou, misbruiken jou. Gaan schaamteloos met je om. Verguizen jou. Dumpen hun afval als een giftig gal in jou.  Onverschillig voor al het goede wat je in je draagt: een hele wereld aan leven. Van het kleinste plankton tot de reusachtige blauwe vinvis.

Maar ik heb je lief.
En met mij meer. Je wordt bezongen in zoveel liederen.
We willen je leren kennen, we omarmen je . En jij.... jij laat ons vrij.
We mogen met je dansen, op de muziek van de golven.... 't  lied van de eeuwigheid.

Iemand bedacht een naam voor jou. En met mij meer.
Je hebt zoveel namen.. zee, oceaan, captain's paradise, de baren, het ruime sop en het zilte nat.

Maar vandaag vond ik een heel mooie naam... deze past prachtig bij je!

Twee rusjes

Open

In de kleine dagelijkse dingen kan het geluksgevoel je zomaar ten deel vallen.
Het was een gewone dag , gewoon een standaard doordeweeksedag met de typische doordeweeksedaagse werkzaamheden. Bestellingen doen bij onze muziekleverancier en de technische groothandel  en daarna de klanten bellen dat hun bestellingen binnen zijn gekomen danwel onderweg zijn.
Ook de koffiepauze was idem als andere dagen: hectisch ( veel telefoontjes tussendoor ) en gezellig. De koffiepauze is ons sociaal hoogtepuntje van de dag: over en weer  grappen maken en - als 't zo uitkomt - elkaars lief en leed delen.
Dat laatste is best bijzonder. 
Ik werk in een mannencultuurtje en dan is het meestal een andere manier van communiceren dan alleen met vrouwen.
Ik hou wel van die mannenpraat, die vaak ( hoe kan het ook anders ) over techniek gaat en nogal  'to the point ' is.
Niks geen omslachtig gedoe. Geen communicatieve omwegen.
Gewoon van A naar Beter. Lekker  open, lekker duidelijk.
Vandaag vertelde collega B dat hij papa wordt.
Tussen een slok koffie en een hap van een tompoes door.
Zo doen mannen dat.

Aan het eind van de dag vriendin H gesproken. Ik had al een tijdje niets meer gehoord en maakte me lichtelijk wat zorgen. Haar afgelopen jaar was niet zo florisant. Een relatie die niet lekker liep, ( lees: meneer liet haar gewoon barsten ergo: liet niets meer van zich horen )  , een depressie, én een groot vraagteken van hoe het nu verder moest boven haar blonde koppie. En dat terwijl ze afgelopen jaar druk bezig was geweest haar leven in Nederland af te sluiten om met bovengenoemde meneer een leven in het buitenland op te bouwen. 
Alles was voor haar gevoel geregeld en nu was er ineens niets meer dan alleen de leegheid van een grote desillusie. Voor haar gevoel zaten alle deuren op slot.
Groot was dan ook de verrassing toen ik haar vrolijk en giebelend aan de foon kreeg.
Ze had visite dus we hielden het even kort.
Helemaal blij vertelde ze me dat ze iemand had ontmoet op de trouwdag van haar zus vorige maand. Die iemand was een kelner en kwam op een gegeven moment wel heel vaak langs met een glaasje appelsap. Onder haar vijfde glaasje appelsap lag een briefje met zijn telefoonnummer...( zo doen mannen dat )
Kennelijk stond er in die trouwzaal van haar zus wél een deur open.
Totaal onverwacht kwam er dus een leuke verrassing in haar leven.  
En die leuke verrassing stond nu - vandaag -  bij haar in de keuken iets lekkers te bereiden.


Happiness often sneaks in through a door you didn't know you left open.

Bobby

Onze lieve Bobseflops is niet zo happy, hoewel de foto anders doet lijken.
Afgelopen week kreeg hij ineens last van wankelende pootjes en omvalgedrag. De inval-dierenarts kon niets bijzonders ontdekken en dus keerden we huiswaarts met een arsenaal aan medicamenten - al dan niet - oraal , anaal, ventraal, intraveneus.
Onstekingsremmers, pijnstillers en anti-braak.

Het leek even goed te gaan dit weekend maar sinds gisteren valt hij weer om, loopt als een dronken bacheliertje en slaapt veel.
Dat laatste deed hij voorheen ook wel, ( hoezo Bobby-Hobby ) maar nu dus in kwadraat.
Met pijnstillers gaat het even goed ( Rimadyl, Norocarps ) maar zogauw het zaakje is uitgewerkt begint het draai-en zwaaigedoe weer. 
Ik zou vanochtend afreizen naar Leiden ivm een examen ( morgen om 13 uur )  maar stel de boot bij nader inzien uit tot morgenvroeg. Zometeen even langs de dierenarts voor een  extra check-up. En dan gaat Bobseflops morgen maar mee op wereldreis naar Leiden.

Breezy

Van de drup in de regen... 2 seizoenen in één dag.
Dat werd um dus niet vanavond: mijn fietstraining.
Mijn fietsmaatje lag in de kreukels vanwege de weersomslag, en aangezien het van de drup in de stortregen ging laste ik het geheel maar af. Wél met enige weerzin want fietsen is sinds een maand ofzo mijn nieuwe sport geworden.
Lekker goedkoop en zo kom je nog eens ergens. Alhoewel: mijn eiland is 32 km lang dus dat heb je na een maand ook wel gezien. Als je het over de fietspaden hebt, welteverstaan.
De natuur daarentegen maakt een hoop goed. Zeker met de wisseling van de seizoenen.
Groen wordt kopergeel en de luchten veranderen van hemelsblauw in violet en goud.
Maar niet vanavond. Vanavond was alles grijs. Antracietgrijs.
Ik besloot om er maar het beste van te maken en duwde een dvd in de speler.
Back to the seventies met Clint  Eastwood.
Nee, geen knokfilm met veel pau  - pau geweertjes, maar een heerlijke hippie-film.
Breezy.
Alleen de titelsong was al mierzoet en doorrookt van wierook, maar dat hoorde er bij natuurlijk.
William Holden ( Jah,  waar heb je die naam meer gehoord; Sunset Boulevard en The Bridge on the River Kwai, juist ja! )  speelde de sterren van de ouderwetse romantische hemel. Bij de aanblik van zijn hemelsblauwe ogen smolt ik ook weg. Ik wenste bijna dat ik de rol had van Kay Lenz.

Zoals het in de meeste drama's er aan toe gaat : ook hier heel wat gehussle alvorens de twee er achter komen dat ze elkaar toch wel heel erg leuk vinden. En dan maakt het niet uit of je zo'n dertig jaar verschilt in leeftijd.Toch?

Voor de dames onder u: ook al ben je geen twintig meer, je kan altijd toch stiekum een hippie zijn.
Voor de heren onder u: waarschijnlijk geen aanrader als je de andere films van Clint bent gewend.
Maar het kan geen kwaad om je bril wat wijder te zetten als je als man  in een midlife-crisis zit, een nare scheiding achter de rug hebt, of last hebt van vallende blaadjes. Er is altijd nog hoop.

En anders is het alleen al vet lollig om de -  inmiddels -  oldtimers uit 1973 te zien.

Rijk.

Zometeen om een uurtje of vijf komt de hele bups.
Gaan we aan de huisgemaakte taart, rosé, dadels met monchou en lichtgezouten spek, italiaanse cacciatore, eigengemaakte spinaziesoep met ham en room (bouillon getrokken van 5 kippenpoten ) met stokbrood, Salty's stoofpotje ( veel courgette, veel ui, verse rode peper, een heel bakje champignons en een goed stuk suddervlees - biologisch natuurlijk - en zo nog wat andere dingen...
Vannacht om twaalf uur werd ik vrolijk toegezongen door een dierbare vriend... én: ik mocht zijn pakjes open maken.
Ben bedolven onder lieve kaartjes en emailtjes. Wat kan een mens toch verwend worden. De zon schijnt al de hele dag, en mijn meiden zijn weer terug.
Het is een prima dag om 42 te worden!