Courgette

Kennis X kwam langs op de fiets en vol trots liet ze me zien wat ze in haar fietstas had meegenomen. Een courgette uit eigen tuin. 'Ja, zei ze 'hij is een beetje groot gegroeid want we waren drie weken op vakantie en toen we terug kwamen was dit het resultaat'. Lachend keek ze me aan, en vervolgde;  'Je kunt er altijd nog soep van maken '.
Ja, ik geloof dat dat ook het enige was waar dat ding geschikt voor was.
Het leek wel een rugby-bal. Een gepokkelde rugby-bal maar dan groen. 

's Avonds nam ik het ding eens onderhanden , in één keer schillen zou niet lukken dus dan maar een broodmes er bij. Hopsakee de kontjes er af.
De rugbybal werd doelgericht in schijven gesplitst. Ik had een lekker recept van Courgette Whiskeynette , courgette schijven gekarameliseerd in zoete whiskeysaus.
In wat rijstolie bakte ik de schijven.  Nouja bakken...het leek er niet eens op want de substantie viel in brokstukjes uiteen. Het leek wel een soort soppende swamp in mijn pannetje. Wat een snert Courgette zeg!
Mistroostig keek ik in mijn pannetje. Of dit nog wat zou worden... ik had sterk mijn twijfels.
Ik pakte een ander pan en vulde die met twee liter water.  Soep was het al bijna, dus soep zou het worden. Per slot heb ik ook nog een staafmixer. ( Lang leve die uitvinding ! )
De courgette ( wat er van over was , dat heet ) in de pan met water en brmmmmmmm met de staafmixer.
Ja leuk. Nu had ik een groene zee.
Hup, wat macaroni er bij ( bij gebrek aan vermicelli ) en laten koken.
Wat hoort ook alweer in soep? Balletjes gehakt? Mwah  ben niet zo van de ballen. Soepvlees? Nee, niet in huis. Maar wacht, ik had nog wel een pakje spekjes ( jaja, scharrelvlees ) in de diepvries.
Die maar bakken dan. Zo gezegd zo gedaan.  De soep soepte fleurig,  de spekjes bakten geurig. Na een minuut of wat vond ik het welletjes en gooide de spekjes in de groene zee.  Als ijsschotsen dreven ze rond. Het was best een grappig gezicht als je je fantasie er wat bij losliet maar helaas was die fantasie niet genoeg voor de smaak. Wàt een meuk.
Tja, daar stond ik dan. Pan vol soep die eigenlijk wel in het slootje kon. Maar dat ging me toch net ff te ver. Wat kan ik er nog van maken , dacht ik bij mezelf. Het is groen....

In de olifantensupermarkt vond ik al snel wat ik zocht:pepers,  spliterwten,  wortel en ui. Blij fietste ik weer naar huis.
Niks weggooien van eten,  er gewoon een andere draai aan geven en dan kan het best nog wel wat worden.
Thuisgekomen waste ik de erwten en liet ze een uurtje koken in de courgette soep.  De groene zee werd nog groener.  Hup nog een uitje er bij en een winterpeen. Ziedaar: heerlijke snert.

Morgen komt boer John. Mag hij soep eten. Courgettesnert. Van die snert Courgette!
De Whiskey doen we dan wel als aperitief ;)

Reizen

Heet, het was gisteren en vanochtend bloedheet in het Brabantse land.
( Soms vertoef ik zo'n beetje aan de andere kant van Nederland, één en ander heeft met bepaalde werkzaamheden te maken waardoor ik soms wat kilometers moet maken.)
Ik was dan ook blij dat mijn neus vandaag weer richting Noorden stond, niet in het minst vanwege de koelere temperaturen. Hoewel ik een frommes van uitersten kan zijn,  ben ik qua temperatuur gematigd. Geef mij maar het zeeklimaat, daar floreer ik het beste op.  Maar terug naar de zinderende zon en de hete broeierigheid van onder de rivieren.  Het land van Maas en Waal kent zo zijn charmes, de zangerige taal, de zachte G en het goede bier. En niet te vergeten de Asperges. Daar zijn ze het lekkerst en mei en juni  zijn bij uitstek dé maanden van het witte goud. Lekker met 'n sausje of puur, een goed glas Pinot Gris erbij et voilà, smullen maar.
In de regel wordt er vaak zalm bij gegeten, maar een gebakken kaasje met walnoot en pecannootjes is ook heerlijk! Sinds ik mijn vlees-eten na dik 40 jaar aan de wilgen heb gehangen en mijn visconsumptie tot een zeldzame aangelegenheid heb gebracht, ben ik groot liefhebber van nootjes en kaasjes.
Gebakken asperges met gember en chili is trouwens óók heel lekker.

In de streek waar mijn Brabants logement is, woont een aspergerboer om de hoek. Naast mijn favouriete groente verkoopt hij ook aardbeien, en zulke proef je zelden!
Vers van het land, onbespoten en  zoet geurend. Ik zou er wel een badkuip mee willen vullen.  Oh, zalige aardbeien, paradijselijk fruit waar ik ook geen genoeg van kan krijgen.
Herman heeft goeie ideeën voor aardbeien, en uit zijn hand deel ik hieronder zijn/mijn favo AARDBEIEN-GENOT (klik op deze link ) 

Ik mag altijd graag met Herman op culinaire reis, er gaat werkelijk een nieuwe wereld voor je zintuigen open.

Wat minder te genieten was, was mijn reis up North. De temps zaten rond het midden van de twintig, maar in mijn rooie rakker zonder airco kun je daar dus rustig tien bij optellen. Dus met raampjes open en de blower aan begaf ik mij op de A73.  En dan kom je onderweg dus een aantal zaken tegen die helemaal niet noppes te genieten zijn zoals een varkenstransport met misschien honderden varkens.  Ik rook ze en niet alleen de geur van varkens, maar ook hun doodsangst. Een varken is een intelligent dier en weet wanneer er stront aan de knikker is.  Zoals elk dier trouwens. Weg zijn mijn dromerijen over asperges en zomerkoninkjes, en tadaa.... daar dendert de ellende met mij de snelweg op.
Onlangs was de slachterij van Tielt (klik op deze link) nog in beeld, en dat is aardig op mijn netvlies blijven hangen.
Ik keek de truck na met tranen in mijn ogen. Lachende varkentjes op de achterkant: diervriendelijk transport.

Maar hoezo diervriendelijk? Is dat het snufje buitenlucht wat ze krijgen? Misschien de eerste keer dat ze vogels horen fluiten? Ze zien niks want alles hermetisch afgesloten.
Opeengestapeld rijden ze lange kilometers.  Ze gaan een afschuwelijke dood tegemoet, de meest afschuwelijke dood! Een heet bad van 60 graden waar ze gedwongen in ondergedompeld worden zodat hun haren makkelijk van de huid getrokken kunnen worden ( voor de productie van schilderskwasten en dergelijke ) en dan geslagen en geschopt met verbrande huid naar het eindstation.
Hoezeer de mens ook diervriendelijk vlees wil, het slachten blijft altijd dierONvriendelijk, want zeg nou: wie wil er vrijwillig geslacht worden?  Niemand wil dood, ook geen varken. Of koe, of schaap of...

Mijn asperges blijven zonder zalm en mijn bbq zonder ossehaas.  Hebben die varkens vandaag in die truck weinig aan, maar ik weiger deel uit te maken van hun wrede dood.
Groente, rijst, brood of aardappelen: het kan heel goed zonder vlees.
En dan smaakt het eten toch een stuk beter.

Mmm regen ....koekjes!

Het regende zo hard en zoveel dat zelfs mijn wetterhûn er niet uit wilde.
Dus dan ga je koekjes bakken.  Niks leuker dan met het geroffel op de ruiten in een warme keuken staan. Iets lekkers maken en vooral iets authentieks dat ál je zintuigen prikkelt.  Ik besloot om mijn zak spelt eens een metamorfose te geven. Hier komt mijn eigenste recept van regenkoekjes.

Voor 50 kleine of 25 grote koeken:
225 gram roomboter
375 gram bio-rietsuiker
1 vanillestokje
3 eieren
300 gram patent bloem
een snuf kaneel
2 eetlepels natriumbicarbonaat ( baking soda wordt het ook wel genoemd )
375 gram spelt
1 a 2  eetlepels koffiebonen
3 stuks steranijs
50 ml ongeslagen slagroom


In een koffiemolen de steranijs, vanillestokje  en koffiebonen vermalen, niet te fijn een beetje grof is lekker. Om je molen te sparen : knip het vanillestokje in stukjes en breek de steranijs los. Anders heeft het mesje er veel van te lijden.

Hoe ga je te werk?
Boter, room en suiker luchtig kloppen en één voor één de eieren er bij. Bloem en het mengsel van koffie, steranijs, vanille en kaneel toevoegen  ( ondertussen niet te veel er van snoepen , anders houd je te weinig deeg over ) en tot slot de spelt. Verhit de oven op 170 graden en bekleed een bakplaat met bakpapier.
Schep met steeds een tussenruimte van 4 of 5 cm bergjes deeg van een eetlepel en bak ze in plusminus 14 minuten bruin.
Daarna even goed af laten koelen op de bakplaat, als je ze er te snel van af haalt brand je niet alleen je vingers maar ook zijn de koekjes dan nog te zacht en breken ze.

Appelig

Mijn boompje gaf nogal wat. Appels voor moes, appels voor taart, appels voor sap, appels voor de hap.  Zelfs de honden knaagden af en toe op een stukje.
En ook voor de vogels was het elke dag appeldag.
Je kan grenzeloos variëren met appels. Zelfs in plakjes gesneden, even door een beslagje , zijn ze goed te bakken en lekker op brood. Vooral met een beetje roomboter en honing. En voor de 'bite ' wat gesnipperde muntblaadjes over strooien.
Appelwijn schijnt ook ook erg lekker te zijn maar daar heb ik de attributen niet voor jammergenoeg.
Iemand nog andere ideeën of recepten?

Proev-Proof

Gisteren in een overvloedig zonnetje vlierbessen geplukt, héérlijk , pannetjes vol vitamines.
De Vlierbessenstruik was topzwaar. Een pracht om al die schermpjes met glanzende paarse pareltjes te zien hangen. Maarja, de knipschaar kortwiekte alras de struik kort en weer groen.
De oogst was rijk.

Het oude boek van mijn Moe erbij ( Kookboek van de Amsterdamsche Huishoudschool, wie kent het nog? ) en aan de gang. Niets leuker dan in de keuken allerlei smakelijke dingen in elkaar fröbelen. Jam. Sap. Saladedressing...

Natuurlijk proef ik van alles wat ( meer dan een vingerlik door de pan ) en bedenk ik an passant dat ik er ook nog wel een keel/hoest-siroopje van kan maken. Om winterproof te zijn, zegmaar. Op mijn werk liep afgelopen week al bijna iedereen te hoesten en te proesten en te kuchelen en dáár had ik geen zin an. Dus.
Klein scheutje rum erbij, wat laurierdropjes, een kaneelstokje en maar lekker laten sudderen. Heerlijke geuren in mijn keuken.
Gelukkig heb ik de hele zomer jampotten bewaard en links en rechts verkregen , zodat het paarse goud mooi opgeslagen kan worden. En terzijnertijd weer kan worden uitgedeeld. Want 10 potjes jam is wel veel voor één alleen.

Maar of het nu aan het rijkelijke proeven lag, of aan een ondeugend virusje dat van mijn werk stiekem was meegereist: vannacht en vanochtend kon ik een marathon lopen.
Honderd keer naar het toilet.  Ik mag dan winterproof zijn, herfstproof was ik nog niet....

Bij deze nog wat lekkere recepten:
Vlierbessen recepten