We could be heroes ....zingt David Bowie...
Ken je de rest van zijn songtext ook ?
een stukje ervan gaat zo:
" I, I wish you could swim
Like the dolphins, like dolphins can swim
Though nothing, nothing will keep us together
We can beat them, for ever and ever
Oh we can be heroes, just for one day "
Deze zaterdagavond had ik een dvd'tje in mijn speler gepleurd, wederom bij gebrek aan goede tv.
Tv kijk ik vrijwel niet meer omdat de dagelijkse shit die we voorgschoteld krijgen totaal niet verteerbaar is.
Ben allergisch voor Blabla. De politiek vol leugens, de standupcomedians met hun braakhumor...
Ik consumeer het niet meer want ik verteer het niet meer.
Dan is een boek meestal beter, of zoals vanavond een dvd.
Mijn dvd'tje was een test. ( ook beroepshalve kijk ik dvd's.)
De dvd van vanavond was er een van het kaliber " sterke maag. "
Hij is verteerbaar maar ligt lang zwaar op de maag.
Ergo: Rauwe kost.
The Cove. ( Oscarnominatie Beste Documentaire 2010 , tevens al in de prijs gevallen bij het filmfestival van Gent, IDFA en Sundancefestival )
Mijn interesse ligt - as usual - bij docu's.
Deze docu brengt op indrukwekkende wijze de verontrustende ( lees: afschuwelijke ) praktijken aan het licht van de internationale handel in dolfijnen. Bij het het zien van deze docu word je ter plekke activist.
Zelf ben ik al jarenlang anti-dierentuin, anti-dierencircus, anti- Dolfinarium.
Wilde dieren horen thuis in hun eigen habitat. Vrij.
Salty.
Ter info / verdieping:
In de Japanse kuststreek Taiji maken lokale vissers zich al jarenlang schuldig aan massamoord op dolfijnen. Elk jaar vangen de vissers van dit ten zuiden van Kyoto gelegen gebied tussen de twee- en drieduizend dolfijnen, waarvan er een paar honderd aan pretparken worden verkocht. De rest wordt in een kleine inham vervolgens gewetenloos afgeslacht.
Documentairemaker Louie Psihoyos en dolfijnexpert Richard O'Barry vonden het de hoogste tijd om dit laffe onrecht wereldkundig te maken door middel van een documentaire.
Natuurlijk maakten zij hiermee bepaald geen vrienden in Japan, maar toen hun film af was wisten ze hier zelfs in het land van de rijzende zon resultaat mee te boeken.
'The Cove' onthult op dusdanig schokkende wijze de misdaden waar de vissers van Taiji zich schuldig aan maakten, dat zelfs de Japanse regering - die zich vaak toch weinig van anderen aantrekt - zich in september 2009 genoodzaakt zag om in te grijpen. Mede door internationale druk kwamen zij tot dit besluit, want The Cove maakte gedurende 2009 op filmfestivals wereldwijd diepe indruk.
Als gevolg van deze film mogen de vissers van Taiji de dolfijnen die zij niet kunnen verkopen niet meer afslachten. Nu moet daar wel bij gezegd worden dat dit besluit niet tot stand is gekomen omdat de Japanse autoriteiten het zo zielig voor de dolfijnen vonden, maar omdat 'The Cove' ook laat zien wat de gevolgen voor de Japanse bevolking zijn: de vissers verkochten het dolfijnenvlees als walvisvlees, en mensen die het aten kregen vervolgens een tien tot honderd keer zo hoog kwikzilvergehalte in hun bloed als normaal is, omdat de dolfijnen uit een vervuild gebied afkomstig waren.
Richard O'Barry, wiens avonturen we in 'The Cove' volgen,
is aan de ene kant blij met dit Japanse besluit, maar aan de andere kant valt er voor hem nog genoeg werk te verrichten: O'Barry, die in de jaren zestig als trainer werkte op de set van 'Flipper' en zich sindsdien inzet voor het lot van de dolfijn, wil bereiken dat dolfijnen niet alleen niet meer worden uitgemoord, maar helemaal niet meer in gevangenschap hoeven te leven.
