Reizen

Heet, het was gisteren en vanochtend bloedheet in het Brabantse land.
( Soms vertoef ik zo'n beetje aan de andere kant van Nederland, één en ander heeft met bepaalde werkzaamheden te maken waardoor ik soms wat kilometers moet maken.)
Ik was dan ook blij dat mijn neus vandaag weer richting Noorden stond, niet in het minst vanwege de koelere temperaturen. Hoewel ik een frommes van uitersten kan zijn,  ben ik qua temperatuur gematigd. Geef mij maar het zeeklimaat, daar floreer ik het beste op.  Maar terug naar de zinderende zon en de hete broeierigheid van onder de rivieren.  Het land van Maas en Waal kent zo zijn charmes, de zangerige taal, de zachte G en het goede bier. En niet te vergeten de Asperges. Daar zijn ze het lekkerst en mei en juni  zijn bij uitstek dé maanden van het witte goud. Lekker met 'n sausje of puur, een goed glas Pinot Gris erbij et voilà, smullen maar.
In de regel wordt er vaak zalm bij gegeten, maar een gebakken kaasje met walnoot en pecannootjes is ook heerlijk! Sinds ik mijn vlees-eten na dik 40 jaar aan de wilgen heb gehangen en mijn visconsumptie tot een zeldzame aangelegenheid heb gebracht, ben ik groot liefhebber van nootjes en kaasjes.
Gebakken asperges met gember en chili is trouwens óók heel lekker.

In de streek waar mijn Brabants logement is, woont een aspergerboer om de hoek. Naast mijn favouriete groente verkoopt hij ook aardbeien, en zulke proef je zelden!
Vers van het land, onbespoten en  zoet geurend. Ik zou er wel een badkuip mee willen vullen.  Oh, zalige aardbeien, paradijselijk fruit waar ik ook geen genoeg van kan krijgen.
Herman heeft goeie ideeën voor aardbeien, en uit zijn hand deel ik hieronder zijn/mijn favo AARDBEIEN-GENOT (klik op deze link ) 

Ik mag altijd graag met Herman op culinaire reis, er gaat werkelijk een nieuwe wereld voor je zintuigen open.

Wat minder te genieten was, was mijn reis up North. De temps zaten rond het midden van de twintig, maar in mijn rooie rakker zonder airco kun je daar dus rustig tien bij optellen. Dus met raampjes open en de blower aan begaf ik mij op de A73.  En dan kom je onderweg dus een aantal zaken tegen die helemaal niet noppes te genieten zijn zoals een varkenstransport met misschien honderden varkens.  Ik rook ze en niet alleen de geur van varkens, maar ook hun doodsangst. Een varken is een intelligent dier en weet wanneer er stront aan de knikker is.  Zoals elk dier trouwens. Weg zijn mijn dromerijen over asperges en zomerkoninkjes, en tadaa.... daar dendert de ellende met mij de snelweg op.
Onlangs was de slachterij van Tielt (klik op deze link) nog in beeld, en dat is aardig op mijn netvlies blijven hangen.
Ik keek de truck na met tranen in mijn ogen. Lachende varkentjes op de achterkant: diervriendelijk transport.

Maar hoezo diervriendelijk? Is dat het snufje buitenlucht wat ze krijgen? Misschien de eerste keer dat ze vogels horen fluiten? Ze zien niks want alles hermetisch afgesloten.
Opeengestapeld rijden ze lange kilometers.  Ze gaan een afschuwelijke dood tegemoet, de meest afschuwelijke dood! Een heet bad van 60 graden waar ze gedwongen in ondergedompeld worden zodat hun haren makkelijk van de huid getrokken kunnen worden ( voor de productie van schilderskwasten en dergelijke ) en dan geslagen en geschopt met verbrande huid naar het eindstation.
Hoezeer de mens ook diervriendelijk vlees wil, het slachten blijft altijd dierONvriendelijk, want zeg nou: wie wil er vrijwillig geslacht worden?  Niemand wil dood, ook geen varken. Of koe, of schaap of...

Mijn asperges blijven zonder zalm en mijn bbq zonder ossehaas.  Hebben die varkens vandaag in die truck weinig aan, maar ik weiger deel uit te maken van hun wrede dood.
Groente, rijst, brood of aardappelen: het kan heel goed zonder vlees.
En dan smaakt het eten toch een stuk beter.

Oh, kom er eens kijken - Oh, kijk wél uit!

We rollen gezwind door de Sinten heen: De Sint Maarten-kindertjes zijn weer voorbij en vandaag de intocht van ( een zwaar beveiligde ) Sint-Nicolaas met zijn kompanen in Maassluis. Kinderen en ouders moeten wel eerst even door detectiepoortjes alvorens ze Sinterklaas van dichtbij kunnen toezingen. En überhaupt een Piet kunnen zien. Die veiligheidshalve rondloopt met een kogelvrijvest. De eerste Sinterklaas-hooligan te Maassluis,  is al opgepakt, die had een hakbijl in zijn tas verstopt.

update/ rectificatie: 13-11: de hakbijl bleek een stuk gereedschap te zijn van iemand voor zijn weekendklus en had niets van doen om Sinterklaas in mootjes te hakken. Gelukkig maar.

Feit blijft dat een kinderfeestje geen echt feestje meer kan zijn als er beveiliging rond moet lopen. En er op iedere hoek politie staat. Camera's en dit soort noodzakelijke handelingen versterken eerder een angstcultuur dan een gevoel van veiligheid. 

Voor de zekerheid blijft vandaag mijn tv maar uit.  Ter bescherming voor oog, oor en hart.

Sinterklaas, wie gelooft er nog in?

Sinterklaas heeft wel degelijk bestaan, en sterker: hij geloofde ook. Niet in zichzelf zozeer, maar temeer in 'die ánder '. 
Dat we niet meer in Sinterklaas geloven is jammer. 
Elk mens die een ander wat goeds geeft, is in feite een 'Nicolaas'. En dus ook een beetje heilig. Een kleine sint. Laten we vooral het ' heilige van geven ' in ons houden. Geven aan én geven om. Sinterklaas of Heilige Nicolaas was daarin een prachtig voorbeeld. Dat is de kern van onze huidige Goede Sinterklaas.

01-11-2015

Naast therapie-hond is Beauty een grote hulp om ernstig zieke duinkonijntjes uit hun lijden te helpen. Haar goede neus en gehoor zijn fantastische middelen om ( zieke ) konijnen op te sporen, ze helpt ze snel uit hun lijdensweg door middel van haar krachtige beet. Het dode konijn wordt door mij netjes toegedekt met zand, een soort laatste eer en uit het zicht van toeristen.

De Mixomatose heeft dit jaar onnoemlijk veel slachtoffers gemaakt, het is een waar slachtveld in onze duinen. Mixomatose is een lange lijdensweg voor besmette konijnen, hun ogen worden snotterig en ze krijgen dikke opgezwollen lippen wat het eten en drinken bemoeilijkt. En langzaamaan worden ze blind, ze raken ze gedesoriënteerd en krijgen tot slot longontsteking. Het kan wel twee weken ( of langer ) duren voor ze - ernstig ondervoed - overlijden.

53.000 euro

Als zijn leven bespaard was gebleven hadden veel vluchtelingen van zijn bloedgeld eten gehad. ‪#‎wasteoflife‬

Duitse jager doodt een van grootste olifanten

HARARE - Een van de grootste olifanten die ooit is gezien in Zimbabwe, is gedood door een Duitse jager. Amper drie maanden nadat de wereld zijn afschuw uitsprak over de jachtfoto's van de gedode leeuw Cecil, poseert de Duitser trots naast de veertig tot zestig jaar oude gigant. Alleen al de slagtanden van de olifant wogen samen 54 kilo.

De dikhuid werd doodgeschoten op 8 oktober tijdens een particuliere jachtpartij in het nationale park Gonarezhou in Zimbabwe. De Duitser nam deel aan een jachtexpeditie van drie weken, waarbij het doel was de Grote Vijf te doden: olifanten, luipaarden, leeuwen, buffels en neushoorns. Kosten: 53.000 euro.
Jachtwebsites in de wereld loven de Duitser, die volgens kenners de grootste olifant heeft gedood in bijna dertig jaar.
Natuurbeschermers en de organisatoren van safari's uitten echter hun woede, omdat de olifant een uniek dier was dat voor iedereen te zien had moeten blijven.
De olifant was niet bekend in het gebied en is mogelijk afkomstig uit het Zuid-Afrikaanse nationale park Kruger.

Bron: Telegraaf 16102015

Voor alles een Dag

Er is voor alles een dag, moederdag, vaderdag, dierendag, verjaardag, gehaktballendag, rokjesdag en sinds kort ook Zwerfiedag.
Ja. Ik had er ook nog nooit van gehoord, maar het is me vandaag aan komen waaien. Met de WereldWijdeWind.
Zwerfiedag. En dat is overmorgen al. Twintig Maart.  Eén dag voor de lente.

Het houdt in dat je overmorgen overal mensjes tegenkomt die een stukje rommel van straat opruimen. Of uit de sloot. Misschien van het schoolplein. Of het gangpad van de trein.
Ik vind het wel een mooi idee.
Tijdens de gemeenteverkiezingen zien we dan Samson, Rutte, Pechthold, Wilders en kornuiten allemaal een stukje troep opruimen. Want ik neem aan dat zij vanwege inside-info allang op de hoogte zijn van Zwerviedag. En dus hun beste beentje, in dit geval handje, voorzetten.Dus mórgen al. Per slot kun je er goodwill mee kweken en het staat ook best ludiek: Rommelmakers die nu eens letterlijk aan de gang gaan met opruimen. Wie weet vangen ze dan nog een stemmetje extra voor hun partij in de plaatselijke bieb. Je weet maar nooit hoe een balletje rolt. Als 'tie maar niet op straat blijft liggen dan, want dat staat dan weer niet zo netjes.


Overmorgen is het #Zwerfie dag! Duizenden mensen rapen dan 1 stuk zwerfvuil op, en verminderen zo de plastic soep. 
Je kan het ook meenemen naar de plaatselijke kapper...

Zie ook: Kijk wat er gebeurt als...

Klein gebaar

Aan het eind van het jaar gaat het bij veel mensen toch weer kriebelen, de kerst hangt in de lucht.
We beseffen weer eens te meer dat het gevoel van saamhorigheid een beetje in het verdomhoekje heeft gezeten en (dus) maken we plannen om een en ander af te stoffen, op te poetsen , weg te werken dan wel in te halen.  Huizen worden versierd, menu'tjes worden bedacht, bomen worden gezaagd terwijl de jingle-bells uit de speakers knalt. Oja, en dan nog dat ene. Waar de één als een berg tegenop ziet, fluit de ander er een rustig deuntje bij: het ouderwetse kaartjes versturen. Voor sommige creatievelingen bij uitstek een uitdaging waarin ze zich kompleet losgooien. Al dan niet digitaal fröbelen we af met zijn allen. Maar het idee is hetzelfde: met een klein gebaar, denken we aan elkaar.
Juist in de tijd die het meest donker is , sturen we elkaar kleine lichtpuntjes van aandacht. Aandacht voor die ander die je misschien al een hele tijd niet meer gezien hebt.

Je kan die hele soesa ook ontduiken door het je vrouw/man/kind te laten doen. Of het gewoon níet te doen. Dat laatste neem ik me elk jaar voor want afgezien van die zielige boom die extra gekapt moet worden en na twee weken in de oud papierbak verdwijnt, kost het bergjes geld. Aan de andere kant vind ik het toch een mooie traditie. Dilemma!  Dus bestel ik bij mijn twee vrolijke buurjongentjes een vrachtje kinderpostzegelkaarten en haal ik er en passant op de valreep nog een paar bij want ik kom altijd tekort. ( als ik tante A een kaartje stuur verwachte tante B er ook één ...)   Voor meneer PTT ,TNT,  TNTpost, PostNL of hoe hij inmiddels ook maar heet, is het kassa. Als er wel één iemand is die extreem uitkijkt naar het einde-jaar is het wel hij. De omzet is elk jaar weer een hoogtepunt en anders wordt er wel naar toe gewerkt: word je over de streep gehaald om toch maar 3 velletjes postzegels te halen want dan krijg je er een GRATIS agenda bij. Jawel.
 'Een áárdigheidje'  zou Wim Sonneveld zeggen.  Maar de meeste nederlanders redden het wel aardig met twee velletjes, toch?? Psies. En daarom word je 'lekker gemaakt' om vooral 3 velletjes te kopen.  Kun je nóg meer vrienden een kaartje sturen want ach, wat is nu elf eurie? 
Omgerekend ben je dus drieëndertig eurie's kwijt maar  het gevoel van kerst wint het van je portemonnee. Dat is zo helder als jonge klare.

Na zestig kerstkaarten ben ik wel aardig uitgeschreven, en bij een kop koffie bekijk ik die agenda es goed. Ten eerste is 'tie een stuk kleiner van formaat dan vorig jaar  (ze zullen wel gedacht hebben aan al die bomen die om moesten dus eigenlijk moet ik dat als pluspunt zien )  en ook de lettergrootte is verkleind. Want anders pas het nooit allemaal op dat kneuterige A5 formaat.
Maar 't kan ook aan mijn ogen liggen, die zijn inmiddels ook geen achttien meer.
Meneer Post gaat nog even door met zijn kneuterigheid als hij in de intro schrijft: ' .. en heb je ons nodig voor het versturen van een pakketje of  - en nu komtie : ZELFGEMAAKT kaartje bijvoorbeeld? Je vindt ons altijd dichtbij. Natuurlijk kun je ook 24 uur per dag op postkantoor.nl terecht voor al je postzaken...  '  Juist ja. Aan de ene kant moeten we de oude kneuterige traditie bewaren van kaartjes sturen, aan de andere kant kun je bijna alleen nog digitaal terecht voor je postzaken want de postkantoren zijn zowat uitgestorven op de grote steden na.
Ik blader de agenda van voor naar achter nog es door en dan, op de allerlaatste bladzijde,  valt mijn oog ineens op een kleine sticker. Als opgeplakt, toegevoegd  excuus staat er: 'In deze Thuisagenda zijn de verjaardagen van een aantal leden van de Koninklijke familie vermeld. Op 12 augustus 2013 bereikte ons het trieste overlijdensbericht van Z.H.K Prins Friso.  Helaas was het drukproces van deze Thuisagenda al achter de rug toen het overlijdensbericht ons bereikte, Hierdoor staat zijn verjaardag 0p 25 september nog vermeld. Getekend: Post.nl
Post.nl wil natuurlijk niet iemand van de Koninklijke familie voor het hoofd stoten. Dat is duidelijk.
Aan de andere kant: ik denk dat Z.K.H Prins Friso's naam hoe dan ook op hun kalenders blijft staan. Handgeschreven wellicht, in plaats van gedrukt. Maar zéker niet uitgewist.
Je wilt je overleden dierbaren niet uitwissen. Die zitten in je hart en horen erbij. Oók op de kalender. En als hun verjaardag is zet je een roos bij hun foto,  steek je misschien een kaarsje aan.
Een klein gebaar, vanuit traditie misschien, maar meer nog uit liefde en saamhorigheid.
Dan is het even kerst, óók als het 25 september is.

Redders

Afgelopen woensdag heeft de KNRM alleen al op Terschelling 8 mensen uit het water gehaald die te ver de zee in waren gegaan. De meeste toeristen denken dat ze met een zwemdiplomaatje B of C wel de Noordzee aan kunnen. Dat wordt dus vaak en veel onderschat. De Noordzee is een heerlijke plaats om te zwemmen, maar kan ook dodelijk gevaarlijk zijn. In veel gevallen moet de reddingsboot van de KNRM dan uitvaren. Gelukkig dat ze er zijn, de vele levens die ze gered hebben zijn ontelbaar.
Afgelopen woensdag (klik) maakten we zo'n reddingsactie mee.  Mijn logé en ik hadden net lekker geborreld bij Paal 8 toen er op de badweg verschillende auto's met vol gas kwamen aanrijden. Het geluid van gierende banden en openklappende portieren en rennende mannen echoode na over de parkeerplaats.
We keken hoe de wippertruck in volle gang over het duin  ging  , de zee inreed om haar reddingsboot te lossen om vervolgens met een noodgang naar  het oostelijk deel te rijden. Ambulance en een reserve boot waren via de badweg de strandopgang gereden en werden al snel kleine stipjes aan de horizon. Tussen paal 8 en Formerum aan Zee is het bewaakt strand, maar kennelijk had de bewaking niet genoeg aan haar eigen waterscooters en waren de jongens van de KNRM en Ambu opgepiept.

Terwijl mijn logé en ik ze stonden na te kijken kwam er een echtpaar  aangewandeld. 
'Nou', zei de mevrouw,  'Ik zie het al, rechts van ons is de drukte dus dáár wil ik niet zwemmen, hoor Jan'.
De man die Jan heette antwoordde 'Nou snoepie, dan gaan we gewoon waar jij wilt'. Waarop Snoepie antwoordde dat ze lekker de ruimte wilde en dus links van het blauwe hokje wilde gaan.
Het blauwe hokje is een bewakingspost. Tussen de posten Formerum en West aan Zee is het dus wél bewaakt maar buiten die lijnen níet.  Ongevraagd mengde ik mij in het gesprek ( ik meende dat ik ze moest waarschuwen voor de grilligheid van de zee, het gevaar wat de meeste mensen niet zien omdat ze er te weinig bekend mee zijn )  en zei tegen het stel dat het beter was om juist wél rechts van het blauwe hokje te gaan zwemmen omdat daar de bewaking was. Snoepie keek mij hooghartig aan en zei,  ' Nou, ik kan goed zwemmen en Jan ook, dus wees maar niet bang dat ons iets overkomt '. Ik keek haar aan en zei, 'Ja, dat dacht een zwemmer vorige week ook, maar die is wél verdronken in een mui.  Als u daar in terecht komt, komt u er niet meer uit, de trek en de onderstroom is te sterk om er tegenin te zwemmen... En waar u wilt zwemmen is geen bewaking.' Maar mevrouw had dovemans oren, gaf mij te kennen dat ik me met mijn eigen zaakjes moest bemoeien.
Een ander stel (van bejaarde leeftijd )  was inmiddels ook aankomen lopen en had kennelijk een deel van het gesprek opgevangen. Ze keken eerst mij en vervolgens mevrouw Snoepie aan , en zeiden doodleuk tegen haar ' Een gewaarschuwd mens telt voor twee '.  Snoepie draaide zich woest om, trok Janneman mee en beende heel strabant het strand op. De linkse kant. Halverwege draaide ze zich om, stak een tong uit en liep verder.

We hebben Snoepie en haar Jan maar laten lopen. Tegen zoveel onverstand valt niet aan te praten.

Later op de dag hoorde ik dat er bij West aan Zee óók twee mensen het water uit zijn gehaald.
Het zou me niets verbazen als dat het eigenwijze stel is geweest....


De hoofdtaak van de KNRM is het redden en helpen van mensen op zee en ruime binnenwateren. Direct daaraan verbonden is de noodzakelijke fondsenwerving, omdat haar diensten gratis zijn en zij niet gesubsidieerd wordt. Help dus helpen en wordt donateur of schenk een eenmalige gift.( KLIK)

Boby

Mijn lieve Bopseflops... 'k Ging vandaag naar de dierenarts om naar , wat ik hoopte, een onschuldige vetbobbel te laten kijken. Vond het al wel vreemd dat de bobbel niet echt beweeglijk was maar meer stevig aanvoelde... Bij de praktijk aangekomen ging Boby rustig liggen wachten in de redelijk drukke wachtkamer. Hij stoort zich nooit zo aan de anderen, dit komt deels natuurlijk omdat hij hardstikke doof is en deels omdat hij gewoon een coole kikker is ...  'Kouwe drukte ' zou hij zeggen als hij kon praten.
Toen we aan de beurt waren dachten we - of beter gezegd ik - met vijf minuten wel weer weg te zijn.  Ik vind de dierenarts een lief mens, maar net zoals met de tandarts of huispic... witte jassen zijn niet echt mijn ding, zeg maar.  Maar dat was mooi bescheten, de vijf minuten werden tien en de tien liepen uit naar vijftien. Even een  punctie doen werd um niet, dus besloot de dierenarts hem een roesje te geven. Even later stond ik ietwat beduusd en met een katerig gevoel buiten. Zonder hond. Ik zou gebeld worden wanneer ik Boby weer kon ophalen. Dat werd goed en wel een anderhalf uur later.  Boby sliep nog toen ik arriveerde en terwijl ik uitleg kreeg van de gedane handelingen en de te verwachten procedure opende Boby lodderig één oog. Zodra hij mij zag wilde hij meteen mee, maar vanwege de nawerking van het roesje wilden zijn pootjes niet meewerken en gleed hij weer terug op z'n operatiekleedje. Na zijn tweede poging lukte het hem om op te staan en zette hij wat wankele schreden op het zeil van de praktijkkamer. Wonder boven wonder liep hij mee ondanks dat hij ongetwijfeld pijn moet hebben gevoeld in zijn lies. Bikkel hè!  Nu zijn we thuis en hij ligt weer vertrouwd op zijn eigen bed. Er gaan hier nog heel wat schietgebedjes de kamer door dat hij weer de oude wordt en dat de uitslag geen ander nieuws zal brengen dan 'een vervelend maar te genezen abces'...  Boby is nu 10 en wordt 17 mei 11 jaar.  Als ik dan denk aan Buzz die 16 werd , heeft Boby nog een mooi tijdje te gaan.  Het leven is niet maakbaar en een hondenleven ook niet, maar ik wens mijn kleine lieve keutel nog een heul lange tijd in gezondheid te gaan.



Note: Boby heb ik in de zomer van 2009 laten overvliegen uit La Linea - Spanje, waar hij eerst een tijd in een dodingsstation heeft gezeten waar Peter ( Pedro ) achter zijn erbarmelijke toestand kwam en hem in zijn asiel opnam.  ( Het heeft toen nog even geduurd eer Salty aan het rondspoken was op internet voor een lief kameraadje voor Klaartje-Wiebelstaartje. )

Ze zijn er!

'Onze' 30 Wit-Rusjes zijn vanmiddag goed aangekomen.

Toen, nu en hoe verder?

Vandaag  is de ramp 25 jaar geleden.
Maar voor veel mensen is het een dagelijkse realiteit.
Een nu die geen toekomst lijkt te hebben..
Of toch wel... ?? Een vraag die ik jou, lezer, wil stellen.

Volgende week woensdag komen er 30 kinderen in de leeftijd 10-12 jaar voor een maand naar ons eiland.
Kinderen met een te lage weerstand, uit sloppenwijken van een desolaat Belarus. Kinderen die verhoogde kans hebben op schildklierkanker , andere kankersoorten of andere ziektes die inherent zijn aan het besmette gebied waarin ze nog steeds leven.
Nazaten van de generatie  ( Generatie Stralingssyndroom ) die de ellende heeft meegemaakt. En er dagelijks nog mee moet dealen.
Omdat de overheid het vertikt.

Wij krijgen twee knulletjes.
Ze zijn meer dan welkom.

Ik denk terug aan Vladimir en Dima, de eerste rusjes die ik mocht omarmen. Dat is alweer jaren geleden...
Hoeveel Vlad's en Dima's zullen nog volgen??


Voor informatie: klik

Neem een Japanner in huis

... hm... 'k Zat zo eens te denken:  Volgende maand komen mijn twee Tsjernobyl knullen voor een maand ' om bij te tanken  ' , maar.... ik heb plek zat hier.
Er kunnen ook nog wel een paar Japanners bij.  Zijn er in elk geval een paar uit die vreselijke straling weg.

Alleen: wie sponsort de vliegreis? Want ruimte in mijn huis heb ik wel, maar ruimte in mijn portomonnee helaas niet...

Zijn er meer mensen die wel een maand opvang zouden willen doen??
Wie heeft zin in een brainstormsessie?  Alle tips en wegwijzeringen zijn welkom!

En dit mag natuurlijk als idee de wereld in, dus zeg / mail het door.

Reacties kunnen hieronder en/of naar saltyletters@gmail.com

De zon achter de wolken...

Als de ramp maar groot genoeg is, gaat Nederland zich er mee bemoeien.
Tenminste: lijkt.
Zoals nu in het land van de rijzende zon.
In het land van de lange witte wolk waar onlangs ook een giga ramp gebeurde, was er géén één Nederlandse minister die acuut, ter plekke, terstond en meteen aanbood om hulp of geld te bieden.
Is 20.000 km verderop misschien nét íets te ver van ons bed ??
Ligt Japan wat fraaier in het beeld van 's Neerlands verslaafde kijkbuis kindertjes?
Ja,  stel dat we geen Sony- of Panasonic LCD, Nintendo of andere prullaria  waardevolle hebbedingetjes meer kunnen krijgen. Stel dat.
Stel dat er geen Mazda, Suzuki, of Honda onderdelen meer te verkrijgen zijn bij de plaatselijke autoboer. Dan is Leiden Nederland in last. Afgezien van al die tal van andere merken.
Daar kan Wittewolkenland natuurlijk nooit tegenop, ook al zitten daar meer Hollanders dan in Japan.
Hooguit eten we wat minder lamsvlees, maar geen haan kiwi die daar naar kraait.

Waarmee ik niet wil zeggen dat 'we ' alleen hulp moeten bieden als er landgenoten in een getroffen gebied zitten.

De mensen van het land van de lange witte wolk  proberen vol goede moed de zon weer te zien schijnen, maar de ontelbare naschokken zorgen voor ontelbare tegenslagen en veel mensen ervaren dagelijks de psychische invloeden die als stortbuien over hun heen gaan.

De ramp in Japan is zich nog steeds groter aan het maken  vanwege het gevaar van lekkende en de kans op   instortende kerncentrales.  Ik houd mijn hart vast voor de bevolking en de hulpverleners.
De mensen van het land van de rijzende zon verkeren momenteel in een inktzwarte nacht .
En wat te denken van al het leven in de zee? Het wordt een ecologische ramp die zijn weerga niet kent.

Volgende maand krijgen we 2 Wit -Rusjes uit de omgeving van Tsjernobyl, voor een maand te logeren.
De ramp met de kerncentrale daar is alweer 25 jaar geleden, maar tot op de dag van vandaag ondervinden ze daar nog steeds de ellende van....

Soms lijkt het alsof de wereld  in een herhaling van een erg slechte film zit.

блаженство и любовь

Niet omdat het kerst was, of omdat er een goed voornemen voor 2011 bedacht moet worden, maar  gewoon omdat  het leuk is om te doen.

Waar ik het over heb? Over gastouder zijn voor voor Wit-Russische kinderen.
Als we genoeg gastouders kunnen vinden dan komen er in mei 2011 weer 20- 25 kinderen uit het nog steeds besmette gebied van Tsjernobyl ( Chornobyl ) .
Ze blijven dan zo'n vijf weken op deze mooie zandplaat om aan te sterken en eens even onbezorgd kind te zijn.
Mijn twee pleegpuubs gaven aan dat ze wel met een paar jongens aan tafel willen, dus straks heb ik een mooi 50/50 gezin. Twee meiden en twee jongens. Om het in mijn pleegpuubtaal te zeggen: VET!
Voor degene die wat wil weten over 't één en ander: klik even op deze site  welke door Anders destijds is opgezet, óf deze site .

Knipwerk is knapwerk

Oefening kniptechniek.

Vandaag een kijkje in de keuken van onze collega hulpverleners: de brandweer.
Een hele middag knippen ( zonder plakken ) .
Petje af voor de mannen, om in 30 seconden een deur weg te knippen.
Nou wil dat wel als je een knipschaar hebt die op een hydraulische pomp werkt:  dat glijdt als een mes door een pakje boter. Maar toch, je moet wel drommels goed weten wat je doet.
'Onze' mannen weten gelukkig  drommels heul goed wat ze doen en hebben regelmatig bijscholing ( zoals overigens alle brandweerlieden  ) om alle kennis up to date te houden.

Gelukkig hadden we de weersomstandigheden mee, en was het niet zoals vorige week met een snijdende oostenwind en een gevoelstemperatuur van zo'n  -15 ...
In januari staat voor ons ,  GGT  *, zo'n leuk 'karweitje 'te wachten... de lotus slachtoffers uit de auto's halen en afvoeren.  Ik heb er nu al zin in.

*GTT: Geneeskundige Groep Terschelling.

Apotheek

Kíjk... als ik door mijn rug ga, doe ik het ook meteen goed....

.... Tramadol 30 caps 3 x daags 1
.... Ibuprofen 600 30 caps 3 x daags 1
.... Omeprazol 30 caps 3 x daags 1

Een voorraadje pillen om een olifant mee neer te leggen!
Ik zei nog tegen de doc , "Nou... ik kan mijn eigen apotheek wel beginnen"
Maar voorlopig mag ik van hem niets beginnen -  behalve bankhangen.

Kom ik eindelijk toe aan al die boeken die ik nog wilde lezen.

Noujazeg.

Noujazeg, het is niet te geloven: Bobseflops lijkt weer de oude.
Geen omvaltoestanden meer, no shaking legs,  meneer stapt vrolijk in het rond met als vanouds zijn neus in de wind in alle hoeken en rondom onze eettafel met warme prak.
Amazing.
Stiekum toch een (schiet)gebedsverhoring??
Baasje heeft daarentegen wel een shaking leg. Eéntje maar hoor, dus ut valt mee.
Shaking leg is gescleroseerd.
Gewattes?
Ja ge-scle-ro-seerd. Ofwel: ze hebben wat Pur in mien spatader gespot'n.
Die wattes kwam er achteraan: dikke wattes en 2 witte (!)  steunkousen ( hoe verzinnen ze het: wit in de winter, pfff) .
Mijn linkeronderstel werd compleet ingepakt.
Tevens vond de butcher dermatoloog het wel fijn om er nog een m2-tje  PCR*  achter aan te doen.
Da's geen afterparty borrel, da's een biopt. Zoals dat in medische termen heet.
Ofwel: ik ben een stukje vlees armer.
Nu heb ik wel genoeg vlees op de botten, dus die paar gram mis ik niet. 
't Was wel zo praktisch geweest als de beste man in kwestie ei-gen-lijk (!)  nog wat méér vlees had weggenomen. 't Liefst in mijn abdomen-area... maar dát zat niet in het pretpakket.
Noujazeg.


* PCR : test voor Lyme disease

Wellus Nietus

Nietus: Weggaan, Examen, Diploma
Wellus: Zieke hond, Zorgen, Blijven

Examen ging niet door. Bewuste keuze want zieke hond.
En levende wezens gaan bij mij vóór dooie diploma's.
Ik kan niet twee pleegpuubs van 13 en 15   ( plus een oppas die geen enkele know-how heeft van honden ) opzadelen met de zorg, stress en wellicht paniek van een Bobseflops die neurologisch nogal alles behalve logisch is. Dus ben ik  (thuis)  gebleven.
Volgens de dierenarts zit er iets niet goed in zijn koppie,
( jaaa... daar was ik zélf ook al achter gekomen ) maar wat..?
Dat is (ook) een raadsel volgens haar.
Komen we alleen achter als we een CT-scan laten doen....
à duizend euro. ( Alles met elkaar. )
Nu ben ik geen miljonair en afgezien daarvan: ook al laat een CT-Scan iets zien;  een hersenoperatie wordt niet gedaan bij huisdieren. Tenzij je een proefdier bent.
Dat wordt dus 'Nietus'  CT-scan.

We knuffelen Bobseflops nu heel wat af, helpen hem bij het
'op- en af'  kluunen van de bank, geven hem lekkere koekjes en doen heel wat schietgebedjes.
Laten we hopen dat hij er  ( Wellus! ) nog een tijdje mag zijn.