Geloei

Van de koeien naar de kippen: wederom een ( vorm van ) vogelgriep in Ennel. Dus ophokken. Ook al is het geen gevaarlijke vorm van. De overheid waarschuwt maar weer eens extra. Code orange voor de tokkies.
Ook hobby pluimveehouders wordt het aangeraden herstel opgelegd.
Misschien kunnen we beter maar preventief met mondkapjes gaan lopen want alle lucht herstel uitlaatgassen ( daar vallen zweetsokken trouwens ook onder ) zijn of kunnen schadelijk zijn voor onze gezondheid.

En dan de zege van Tr(i)ump(h).
Tja, het zat al gedeeltelijk in zijn naam, dacht ik toen ik het nieuws hoorde.
Verbaasd was ik niet, Amerika is een haantjesland ( om in kippentermen te blijven ) vol vreemde vogels , daar kan echt iedereen zijn (natte) droom verwezenlijken. Kennelijk. Het wordt moeilijker als je geen haantje bent. En Clinton is een chickie, geen domme , maar toch. Misschien was het slimmer geweest als Oprah W een gooi had gedaan naar het WH, maar dat is zomaar een gedachte mijnerzijds.

Tja,  Als een acteur ( Ronald Reagan ) president kan worden, kan een zakenman het óók.

Vogelen

Op mijn zandplaat valt momenteel veel te beleven... er is een feestje gaande wat 10 dagen duurt.
Een léuk feestje, want het is al 35 jaar op herhaling.
Op zo'n feestje valt er heel wat uit te vogelen: wat is waar, wanneer is wat en ook waar is wat?
Al die feestgangers zijn eigenlijk dus een soort vogels. Trekvogels wel te verstaan. Want zelden blijven ze lang op één plek.  Heel het zilte land wordt hier onderzocht, bekeken en besnaveld.


Je hebt de nieuwe generatie Oerolhippies ( weinig ) te herkennen aan overdadige rasta haren, veel kleurige 'zweetshirts ' , een hoop idealisme in de uiting van peacetekens, en ze drinken voornamelijk karnemelk. Paradijs vogels.

Je hebt Oerolyuppies ( veel meer ) te herkennen aan immer een glas GROENE thee voor hun neus, duuuure merkkleding, hoge hakken op het strand en voor de heren de pantoffelschoenen. Hip met een  ' snelle look '  dus.
Dus wél een elektrische fiets want alles moet snelsnel...nietsmissen.  Duh.
Het enige wat eigenlijk snel aan ze is, is hun gebrabbel: dat is gebabbel met een stadse RRRRR. Rrrete irrrrritant.  Vrrrreemde vogels want amper te verstaan.


En je hebt OerolJIPPIES ( heul veul ) : de 65-75 plussers ( hippies van 35 jaar geleden ) ook wel te herkennen aan hun bloemkoolkapsel: Wit.Grijs.Of een combinatie van wit en grijs. Al dan niet met permanentje... én ja: ook een elektrische fiets. want ja... ze willen nog zo graag  (hip en ) snel zijn.
Bijna vleugellam maar toch: Dappere Dodo's.

Wat het thema wordt van Oerol 2017? Ik denk  'Vogelen.'

Vogelen of Oerolact?

Zoveel

Geen dag. Ik kan geen dag zonder jou.
Ik moet je ruiken, jouw geur prikkelend in mijn neus .
Ik moet je proeven,  je onmiskenbare zilte smaak van vrijheid
Ik moet je voelen en ik moet je zien: Zout, wit uitgeslagen op mijn huid.
Ik moet je horen, jouw eb en vloed is het ritme van het leven. Als levensadem... in en uit.

Geen dag.
Geen dag zonder zee.
Je bent er altijd. Letterlijk ben ik omringd door jouw aanwezigheid.
Dat voelt fijn. Vertrouwd.  Dat voelt veilig.

Je bent er.
Je bent er niet alleen voor mij.
Je bent er voor iedereen.
Maar niet iedereen houdt van jou. Sommigen zijn bang voor jou. Jouw kracht kan namelijk ook verpletterend zijn.
Maar ik heb je lief.

En met mij meer.
Hoever kunnen we je doorgronden, hoever en hoeveel wil jij je laten kennen?
Je bent onpeilbaar. Onpeilbaar diep. Onpeilbaar sterk. En onpeilbaar kwetsbaar.

Sommigen gebruiken jou, misbruiken jou. Gaan schaamteloos met je om. Verguizen jou. Dumpen hun afval als een giftig gal in jou.  Onverschillig voor al het goede wat je in je draagt: een hele wereld aan leven. Van het kleinste plankton tot de reusachtige blauwe vinvis.

Maar ik heb je lief.
En met mij meer. Je wordt bezongen in zoveel liederen.
We willen je leren kennen, we omarmen je . En jij.... jij laat ons vrij.
We mogen met je dansen, op de muziek van de golven.... 't  lied van de eeuwigheid.

Iemand bedacht een naam voor jou. En met mij meer.
Je hebt zoveel namen.. zee, oceaan, captain's paradise, de baren, het ruime sop en het zilte nat.

Maar vandaag vond ik een heel mooie naam... deze past prachtig bij je!

Arturo

Vandaag begint de tweet-  for -  free aktie voor Arturo. #Tweet4Arturo

Een ijsbeer die onder erbarmelijke omstandigheden (klik)wordt vast gehouden in een dierentuin in Argentinië, waar hij wegkwijnt.

Ik pleit sowieso voor een afschaffing van wilde dieren in dierentuinen, waarvan het woordje tuin erg miserable klinkt. Het zijn gewoon gevangenissen waarin ze zitten. En het volk maar aapjes kijken.
Wilde dieren horen in hun eigen habitat, en dat zijn wij, de mens, wel heel erg vergeten.
Straks weer met kerst circussen vol  dansende olifanten en  gekooide tijgers.  Bah, bah bah.  Hoe is ons brein zo vervormd geraakt dat we geen enkel respect meer hebben voor hoe een wild dier hoort te zijn: niet  balancerend op een barkruk, of in een kooi. Helaas gaan hele volkstammen hun domme neus achterna en betalen grif voor een circuskaartje om een uur lang te genieten van het onderdanig maken van wilde dieren. 
Terug naar Arturo.  Vanavond begint de aktie voor zijn vrijlating, het heet storm4Arturo.
Ik tweet voor hem en probeer via andere wegen mensen te bewegen die voor zijn vrijlating kunnen zorgen. Hopelijk is het nog niet te laat.

 Arturo staat ook in de Wikipedia : Arturo Wikipedia (klik)

Lopen

Mijn logee's waren met de ochtendboot vertrokken, de wasmachine met 't beddegoed snorde allengs vrolijk en de koffiepot pruttelde gezellig.  Ondertussen zat ik me te bedenken waar we nu eens zouden gaan lopen. Het PaulusdeBoskabouter-bos hebben we al zo vaak gehad dat dat geen optie was. Het strand en de zee staan ook hoog op het wensenlijstje van sproetneus en Co maar na afgelopen herfststorm ben ik wel even genoeg gezandstraald. Een middenweg dus. Het werden de bunkers. Gelegen in de duinen , tussen bos en zee, liggen ze diep verscholen.  Een plek vol geschiedenis waar ik lang niet alles van weet ( en misschien ook maar beter van niet, de tragiek van hun bestaan zegt al zoveel ) en die door de jaren heen is verkleurd. Waar soldaten uit schietgaten de vijand bestreed. Waar  mensen in loopgraven voor het leven hebben gevochten en het er ook hebben verloren.
Doffe stenen en betonplaten waar tussen driftig helmgras zich triomfantelijk een weg heeft weten te banen. 'n Teken dat de natuur sterker is dan enig maaksel van mensenhanden.
Felgekleurde grafitti op schrijnende grijze muren en grauwe plafonds.  Een eigen gevormd spoor van nalatenschap door jongeren,  die een oorlog alleen kennen uit verhalen. Of films.

Lege wijnflessen,  verroeste cola-blikjes en een paar gerafelde badlakens liggen als een troosteloos aandenken aan een vergane zomer. Wat heb ik hier te zoeken?
Op de achtergrond ruist de zee haar eeuwenoude lied. Beter is het daar, aan de vloedlijn.
Waar ook de vergankelijkheid te vinden is in dode krabben en lege schelpen. Maar toch voelt dat anders. Natuurlijker.
Die dood heeft een functie: voedselbron zijn voor een ander. Dat kan ik in geen enkele oorlog terugvinden.
Ik vraag me af waar we als mens het pad zijn misgelopen.