Had ik nou een visioen tijdens de afgelopen verkiezingen??
Oprah Winfrey overweegt presidentschap KLIK hier op
Zie mijn eerdere blog van afgelopen jaar: http://saltyletters.blogspot.nl/2016/11/geloei.html
Posts tonen met het label Verandering. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Verandering. Alle posts tonen
woensdag
vrijdag
Hoe het gebeurde
Stef *, een vriend van mij die elders in het land voorganger is ( predikant ) werd ooit geraadpleegd door een vrouw die vol haat zat jegens haar man. ' Ik wil niet alleen van hem af, ik wil hem met gelijke munt terug betalen. Voor ik bij hem weg ga, wil ik hem even erg kwetsen als hij mij heeft gekwetst.'
Stef stelde een ingenieus plan voor: 'Ga naar huis en doe alsof u echt van uw man houdt. Zeg hem hoeveel hij voor u betekent. Grijp elk positief trekje aan om hem te prijzen. Doe uw best om zo lief, attent en ruimhartig mogelijk te zijn. Laat geen kans onbenut om hem te plezieren en het hem naar de zin te maken. Maak hem wijs dat u van hem houdt En als u hem overtuigd hebt van uw eeuwigdurende liefde en het feit dat u niet zonder hem kunt, maakt u het af door aan te kondigen dat u wilt scheiden. Dat zal hem diep kwetsen.
Met een wraakzuchtige blik in haar ogen riep ze lachend uit: 'Schitterend, schitterend. Wat zal hij opkijken!
En ze deed het met verve, het 'doen alsof '. Er volgden twee maanden vol liefde, vriendelijkheid, begrip, onbaatzuchtigheid, complimentjes en kameraadschap.
Toen ze niet meer terugkwam, belde Stef haar op.'Bent u nu klaar om te scheiden?'
Scheiden?' riep ze uit. 'Ik denk er niet aan! Ik heb ontdekt dat ik echt van hem houd.'
Door haar daden waren haar gevoelens veranderd.
* gefingeerde naam
Stef stelde een ingenieus plan voor: 'Ga naar huis en doe alsof u echt van uw man houdt. Zeg hem hoeveel hij voor u betekent. Grijp elk positief trekje aan om hem te prijzen. Doe uw best om zo lief, attent en ruimhartig mogelijk te zijn. Laat geen kans onbenut om hem te plezieren en het hem naar de zin te maken. Maak hem wijs dat u van hem houdt En als u hem overtuigd hebt van uw eeuwigdurende liefde en het feit dat u niet zonder hem kunt, maakt u het af door aan te kondigen dat u wilt scheiden. Dat zal hem diep kwetsen.
Met een wraakzuchtige blik in haar ogen riep ze lachend uit: 'Schitterend, schitterend. Wat zal hij opkijken!
En ze deed het met verve, het 'doen alsof '. Er volgden twee maanden vol liefde, vriendelijkheid, begrip, onbaatzuchtigheid, complimentjes en kameraadschap.
Toen ze niet meer terugkwam, belde Stef haar op.'Bent u nu klaar om te scheiden?'
Scheiden?' riep ze uit. 'Ik denk er niet aan! Ik heb ontdekt dat ik echt van hem houd.'
Door haar daden waren haar gevoelens veranderd.
* gefingeerde naam
dinsdag
BurgerKing
Na drieëndertig jaren geeft koningin Beatrix de scepter door. Aan haar oudste zoon, prins Willem Alexander.
Koning Willem gaat hij heten, want hij wil gewoon gewoon zijn.
Dat is mooi. Sterker: dat is super mooi.
We hebben nu dus een échte BurgerKing!
Koning Willem gaat hij heten, want hij wil gewoon gewoon zijn.
Dat is mooi. Sterker: dat is super mooi.
We hebben nu dus een échte BurgerKing!
Jutten ( maar dan anders )
'Opgeruimd staat netjes'
Een goede opbrengst vandaag. Drie km strand schoon gemaakt met éénenveertig vrijwilligers.
Plastic flessen, glaswerk, dumpafval van schepen, ballonnen ( van die irritante verjaardags/trouwerijen/herdenkings krengen ) restanten blikjes, lege pennen, schoenen, onderbroeken, matrassen, wc-borstels, emmers, kunstgebit, condooms etc.etc. U kunt het zo gek niet bedenken of het ligt er bij. Je zou er bijna een handeltje in beginnen. Ware het niet zo goor.
En dan te bedenken dat dit alles verpulvert tot minuscuul kleine stukjes die weer in het eco-systeem terecht komen: in de buik van vogels , zeezoogdieren en vissen, welke wij weer eten....
Plastic Fantastic??? Google maar eens op Plastic Soup ( klik hier ) , en de schellen zullen u van de ogen vallen.
Maar wellicht is het u ook al wel bekend en bent u super groen bezig door zo min mogelijk afval weg te mieteren en/of slim in te kopen.
Morgen gaan we weer, dan naar Oosterend en het Drenkelingenhuisje.
Aan het eind van de week komt er een totaalscore van opgehaald afval.
zaterdag
dinsdag
Van hier naar daar
Lieve lezers en lezeressen ( oei, ik klink bijna als Mona ) ,
Een nieuwe liefde.De tijd is daar...
Een nieuwe liefde die nogal wat tijd van mij vraagt/ gaat vragen.
En zoals iedereen weet kan een normaal mensch zich niet in partjes delen, hoewel; moeders zijn daar nogal goed in maar zij vallen dan ook in de categorie 'uitzonderlijk' .
Aangezien ik niet in die categorie val, moet ik dus keuze maken. Dit houdt in dat mijn aandacht zich zal verplaatsen van 'hier' naar 'daar'.
En ja... niks leuker en uitdagender dan een nieuwe liefde....
Dus.....
Ik snap dat het voor jullie allemaal een beetje geheimzinig in de oren klinkt, en dat is het ook.
Voor degene die een tipje van de sluier wil: mail maar naar Salty ;)
Dus: Voorlopig even geen zoute knabbels en krabbels hier.
Maar: niet getreurd, ik lees, volg, absorbeer jullie, lieve medebloggers, bij tijd en wijle wél!
Tot later, tot daar, Salty x
Een nieuwe liefde.De tijd is daar...
Een nieuwe liefde die nogal wat tijd van mij vraagt/ gaat vragen.
En zoals iedereen weet kan een normaal mensch zich niet in partjes delen, hoewel; moeders zijn daar nogal goed in maar zij vallen dan ook in de categorie 'uitzonderlijk' .
Aangezien ik niet in die categorie val, moet ik dus keuze maken. Dit houdt in dat mijn aandacht zich zal verplaatsen van 'hier' naar 'daar'.
En ja... niks leuker en uitdagender dan een nieuwe liefde....
Dus.....
Ik snap dat het voor jullie allemaal een beetje geheimzinig in de oren klinkt, en dat is het ook.
Voor degene die een tipje van de sluier wil: mail maar naar Salty ;)
Dus: Voorlopig even geen zoute knabbels en krabbels hier.
Maar: niet getreurd, ik lees, volg, absorbeer jullie, lieve medebloggers, bij tijd en wijle wél!
Tot later, tot daar, Salty x
zondag
Moe
"Als je moe bent moet je zorgen dat je pa wordt "... dat zeiden ze vroeger wel eens .
Sommige oudbollige lieden zeggen het ook nog wel anno 2011....( ik noem geen namen. )
Nu mag u best weten dat ik een beetje moe ben. Eigenlijk ben ik niet een beetje moe maar een heleboel beetjes moe. Hondsmoe.
Daar helpt geen piemel an. ( Voor alle duidelijkheid: ik word geen pa )
Voor wie mijn laatste letters hebben gelezen zal het opgevallen zijn dat er meer plaatjes kwamen dan letters.
Heeft niets van doen met vallende blaadjes, voordat u een - voorbarige - conclusie zou (kunnen) trekken.
Neen.
Mijn accu is leeg op een paar druppeltjes na.
Tijd dus voor een tankbeurt.
Vandaag was de eerste tankbeurt, en wel in Amsterdam.
Ik zal iets specifieker zijn: Carré.
Om maar gewoon duidelijk te zijn: Salty was van haar (heilig ) eilandje weggezwommen, en nam een muzikale duik in een opera. Niet zomaar één, neen, één hele speciale opera.
Eén in Salty haar moerstaal.
De Drentse Bluesopera.
Jawel. En die was heul moai. Machtig moai! ( En niet allenig Bennie hoewel: moaie keerl met een gouwe strot.)
Joe moet maar eens koekelen en dan zie'j t vanzelfs.
In ieder geval is de accu weer iets aangevuld, genoeg om een matig klein blogje als dit te fabriceren.
Voor het overig: Er is werk in uitvoering maar:
even
geduld
a u b
Ik ben nog niet uitgemoed... 't Is maar dat u het weet.
Sommige oudbollige lieden zeggen het ook nog wel anno 2011....( ik noem geen namen. )
Nu mag u best weten dat ik een beetje moe ben. Eigenlijk ben ik niet een beetje moe maar een heleboel beetjes moe. Hondsmoe.
Daar helpt geen piemel an. ( Voor alle duidelijkheid: ik word geen pa )
Voor wie mijn laatste letters hebben gelezen zal het opgevallen zijn dat er meer plaatjes kwamen dan letters.
Heeft niets van doen met vallende blaadjes, voordat u een - voorbarige - conclusie zou (kunnen) trekken.
Neen.
Mijn accu is leeg op een paar druppeltjes na.
Tijd dus voor een tankbeurt.
Vandaag was de eerste tankbeurt, en wel in Amsterdam.
Ik zal iets specifieker zijn: Carré.
Om maar gewoon duidelijk te zijn: Salty was van haar (heilig ) eilandje weggezwommen, en nam een muzikale duik in een opera. Niet zomaar één, neen, één hele speciale opera.
Eén in Salty haar moerstaal.
De Drentse Bluesopera.
Jawel. En die was heul moai. Machtig moai! ( En niet allenig Bennie hoewel: moaie keerl met een gouwe strot.)
Joe moet maar eens koekelen en dan zie'j t vanzelfs.
In ieder geval is de accu weer iets aangevuld, genoeg om een matig klein blogje als dit te fabriceren.
Voor het overig: Er is werk in uitvoering maar:
even
geduld
a u b
Ik ben nog niet uitgemoed... 't Is maar dat u het weet.
zaterdag
reminder for myself
Deze pic blijft de komende dagen hier staan.
Na een paar zomermaanden roseetjes, bitterballen en tapas
wordt het tijd dat er
v e r a n d e r i n g
komt.
Vooral rond mijn middel.
Zodat die BM straks in de kliko kan *smile*
Nieuwe kuikens...
Op de dag dat er twee uitvlogen ( mijn pleegpuubs ) , kreeg ik er twee voor terug....
vrijdag
Gebed
na deze dag kan ik alleen maar een quote neerzetten...
"Prayer is not asking. It is a longing of the soul. It is daily admission of one's weakness. It is better in prayer to have a heart without words than words without a heart "
(Van een wijs man.)
Afscheidsparty van klas 2B
Is het wel een afscheid?
Ik geloof er eigenlijk niks van. De onderlinge band is goed en hecht.
En ook al vliegen deze jonge vogels straks allemaal een andere kant uit...
ze weten elkaar vast weer te vinden.
dinsdag
(M)ooien
's Avonds loop ik altijd nog een rondje met de honden.
Honden blij, ik blij. Want er niks ( nouja , bijna niks ) mooiers dan voor het slapen gaan nog even een frisse neus te halen, genieten van de polder, het bos of de feestvreugde van de allengs voller wordende (jeugd)campings. Je weet maar nooit wat je hondenneus in de bosjes vindt, en afgezien van voorwerpen die ik niet bij naam zal noemen, ligt er meestal wel iets eetbaars in de vorm van een halfvolle pizza-doos, een zakje krentenbollen of - echt waar - een doosje frikadellen... Mijn honden hebben er zogezegd een neus voor.
Maargoed, het is niet alle dagen hondenbuffet en zo liepen we vanavond door de polder naar dijk.
De zon had haar dag er bijna op zitten en sloop op kousenvoetjes langzaam naar het westen... een warme gloed nalatend. Heerlijk , om in die nawarmte wat mijmerend te lopen...
Mijn gedachten maakten een sprongetje richting verleden en toekomst.
Vorig jaar om deze tijd liep en fietste ik veel en zoog alle beelden , geluiden en geuren op alsof het een kunstwerk was wat bewaard diende te worden.
Eigenlijk kwam het proces toen al op gang, wist ik onbewust dat er een tijd zou komen dat ik dit niet meer als dagelijks elixer zou kunnen absorberen. Maar...
We zijn een jaar verder en ik loop en fiets hier nog.
Maar waar loop ik straks?
Als ik een voorstelling probeer te maken, mislukt dat jammerlijk.
Ook al weet ik waar ik naar toe ga.
Eén ding is zeker : schapen zijn daar ook, alleen zullen ze niet op een dijk staan.
vrijdag
Geen beter tijdverdrijf dan hier te zijn
Onderwijl liep mijn makelaar met een paar kijkers door mijn huis....
Ja, sinds een goeie week staat er een bord in de tuin. Te koop.
Zowel de tuin als het bouwwerk wat er op staat, en in de wandelgangen ook wel huis wordt genoemd.
Dus mocht u nog een waanzinnig mooi plekje in Nederland zoeken: ik verwijs u graag door.
maandag
Rol
De klok tikt, de zon zakt.
Weer een dag voorbij.
Het lijkt wel alsof april haast heeft om mei te worden.
'De tiid hâldt gjin skoft', zeggen ze hier.
Het lijkt wel alsof 2011 peper in z'n kont heeft. De weken galopperen aan me voorbij.
Of komt het door allerhande gebeurtenissen die in elkaar overvloeien zonder pauze?
Het leven is geen ratrace, maar zo voelt het soms wel.
Van de wieg naar het graf en daar tussenin doe je wat.
Ik vraag me wel es af wát ik eigenlijk doe.
Ik bedoel maar: ik heb een mooi leven hier op deze zandplaat, een fantastische plek om te wonen, een heerlijk huis - met uitzicht op de polder en de dijk aan de zuidkant en het bos aan de noordkant - , de mensen zijn best aardig ( een uitzondering daar gelaten ), het weer is hier altijd mooi ( ja, écht waar ), de zonsondergangen en sterrenhemels adembenemend.
Saai is het allesbehalve: vaak genoeg maak ik theater mee op straat of bij de buurtsuper.
Ieder zingt zijn eigen lied, speelt zijn eigen rol.
Ons podium beslaat zo'n 30 kilometer; weergaloze duinenrijen, groene naaldbossen, weidse polders en lieflijke dorpjes.
Aan variatie geen gebrek.
En toch stap ik straks uit deze bijzondere setting.
Dan houdt mijn rol op van verkoopmiep,ganzenkippenhoedster, roedelhoudster, pleegmoeder...
Hoewel: pleegmoeder zal ik wel een beetje blijven, zélfs op 20.000 km afstand.
Natuurlijk zal ik die tweepleegpuubs jonge dames wel een beetje volgen in hun wel en wee ( waarvan ik hoop dat het voornamelijk wél mag zijn ) .
Dus wat doe ik eigenlijk?
Weggaan, achterlaten, koesteren, lachen, onthouden, loslaten, huilen en vooruitzien.
Leven op een nieuw podium, in een onbekende setting. Ssssspannend.
Misschien hebben ze daar nog wel een leuke rol voor me klaar liggen.
Weer een dag voorbij.
Het lijkt wel alsof april haast heeft om mei te worden.
'De tiid hâldt gjin skoft', zeggen ze hier.
Het lijkt wel alsof 2011 peper in z'n kont heeft. De weken galopperen aan me voorbij.
Of komt het door allerhande gebeurtenissen die in elkaar overvloeien zonder pauze?
Het leven is geen ratrace, maar zo voelt het soms wel.
Van de wieg naar het graf en daar tussenin doe je wat.
Ik vraag me wel es af wát ik eigenlijk doe.
Ik bedoel maar: ik heb een mooi leven hier op deze zandplaat, een fantastische plek om te wonen, een heerlijk huis - met uitzicht op de polder en de dijk aan de zuidkant en het bos aan de noordkant - , de mensen zijn best aardig ( een uitzondering daar gelaten ), het weer is hier altijd mooi ( ja, écht waar ), de zonsondergangen en sterrenhemels adembenemend.
Saai is het allesbehalve: vaak genoeg maak ik theater mee op straat of bij de buurtsuper.
Ieder zingt zijn eigen lied, speelt zijn eigen rol.
Ons podium beslaat zo'n 30 kilometer; weergaloze duinenrijen, groene naaldbossen, weidse polders en lieflijke dorpjes.
Aan variatie geen gebrek.
En toch stap ik straks uit deze bijzondere setting.
Dan houdt mijn rol op van verkoopmiep,
Hoewel: pleegmoeder zal ik wel een beetje blijven, zélfs op 20.000 km afstand.
Natuurlijk zal ik die twee
Dus wat doe ik eigenlijk?
Weggaan, achterlaten, koesteren, lachen, onthouden, loslaten, huilen en vooruitzien.
Leven op een nieuw podium, in een onbekende setting. Ssssspannend.
Misschien hebben ze daar nog wel een leuke rol voor me klaar liggen.
zondag
Wassend Water
Mijn leven krijgt een nieuwe start.
Uiterlijk krijgt dat vorm in een plek van een ander eiland, andere cultuur , andere taal en andere baan.
Innerlijk krijgt dat vorm in
Ik leg een oud leven af, of zoals dat ook gezegd wordt in de oude boeken; ik sterf aan mijn eerste leven.
Oude gewoontes, denkwijzes , systeempjes... ze waren er jarenlang.
Ze waren er jarenlang als een oude jas. Ik trok 'm elke dag opnieuw aan en vond het wel oké.
Maar oude jassen worden kaal en vaal en na verloop van tijd ontdekte ik scheuren. Ik ontdekte dat er kou en regen kwam door die scheuren, dat de elementen vrij spel kregen.
De oude jas werd een last. Toch droeg ik hem nog steeds, ik had geen alternatief.
Zonder jas voelde ik me naakt en kwetsbaar.
Er kwam een Mens in mijn leven die zei " Wat doe je met zo'n oude jas? Het leven is er niet om alle dagen in vodden te lopen, je bent zoveel meer waard."
Nieuwsgierig als ik was, luisterde ik naar hem.
Zijn woorden pakten me en ik ging nadenken.
Na een tijdje vroeg hij mij of ik nog steeds geen andere jas wilde.
Ja, dat wilde ik wel. Het werd tijd voor een andere jas , één die warm en zacht was, die de kou buiten de deur hield. Die weerstand kon bieden aan regen en storm.
"Gooi die jas vol scheuren, vaalheid en zwarigheid maar weg" , zei hij, en vervolgde " Je bent zoveel meer waard, je bent een koningsmantel waard."
Hij liep naar het water en zei " Durf je het water in te gaan met mij?"
Daar moest ik wel even over nadenken.
Ik ben niet iemand die in een sloot springt als een ander het doet, ga niet over één nacht ijs, en ook andere vormen van water laat ik eerst over aan een grondig onderzoek.
Maar wat had ik te verliezen dan die éne oude jas?
"Ja", zei ik en pakte Zijn Hand.
Ik leg mijn oude leven af, mijn zogenaamde systemen, mijn oude gewoontes, mijn zogenaamde zekerheden.
Ik ga het water in met Die Mens, die mij juist bevrijd van de lasten die ik mezelf heb opgelegd: mijn cynisme
Die oude jas laat ik achter op het strand, laat de wind maar waaien en hem begraven.
Mijn nieuwe mooie zachte mantel sla ik om mijn schouders.
Ik zal het niet meer koud hebben.
Pungel'n
Onderwijl pruttelt het pannetje met hacheevlees en de stoofpeertjes kleuren mooi dieppaars in het nat van bessensap en bruine suiker. Sommige dingen hebben lang tijd nodig voordat ze 'geconsumeerd ' kunnen worden...
Moe en uitgeteld liggen de honden lang ( en vooral zanderig ) uitgestrekt aan onze voeten. Vanmiddag waren we 'een slag om West ', oftewel: naar het Groene Strand voor een heerlijke wandeling tussen duin en zee.
Zoals ze dat hier zeggen ' De kop leegmaken'. Nu, dat is gelukt.
De wind en een heerlijk januari-zonnetje bliezen rode blossen op onze wangen, onze haren in de war en de spinnenwebben en zorgen even weg.
Meisje 1 nu zit aan haar Franse huiswerk, knus bij pleegmoeders aan de tafel . Meisje 2 studeert boven op haar kamer ernstig voor een geschiedenis tentamen. Een oase van rust.
Soms zou ik wensen dat het altijd zo kon blijven.
Moar de tied halt giien skoft, 't leeb'n giet deur en wie mö enen de moat nehm.
Nog zeven of acht maanden... en dan staat , ligt, zit, hangt onze wereld er 'biester anders' bij.
Hoe dat verder gaat... daarover later meer.
Moe en uitgeteld liggen de honden lang ( en vooral zanderig ) uitgestrekt aan onze voeten. Vanmiddag waren we 'een slag om West ', oftewel: naar het Groene Strand voor een heerlijke wandeling tussen duin en zee.
Zoals ze dat hier zeggen ' De kop leegmaken'. Nu, dat is gelukt.
De wind en een heerlijk januari-zonnetje bliezen rode blossen op onze wangen, onze haren in de war en de spinnenwebben en zorgen even weg.
Meisje 1 nu zit aan haar Franse huiswerk, knus bij pleegmoeders aan de tafel . Meisje 2 studeert boven op haar kamer ernstig voor een geschiedenis tentamen. Een oase van rust.
Soms zou ik wensen dat het altijd zo kon blijven.
Moar de tied halt giien skoft, 't leeb'n giet deur en wie mö enen de moat nehm.
Nog zeven of acht maanden... en dan staat , ligt, zit, hangt onze wereld er 'biester anders' bij.
Hoe dat verder gaat... daarover later meer.
woensdag
Niet meer
Zevenentwintig oktober.
Vandaag was het het voor een aantal zaken de laatste keer.
Voor de laatste keer Herman horen kukelen en zijn twee zonen.
Voor de laatste keer konden ze hun rondje lopen, vrij en blij over het weiland, wormpjes pikken en graantjes jatten van Piep, Blauwtje, Bastaardje, de twee gezusters kriel en 1,2,3, en 4.
De hennen zullen het voortaan zonder hun charmes moeten doen, en wij zonder kuikens.
Herman is niet meer. En zijn twee zonen ook niet.
Nouja, ten dele hooguit. In de vorm van bouten en filé- tjes.
Boer Cees mag zich over dezebloederige taak buigen, want eigen dieren slachten zie ik niet zo zitten.
Ben niet bang voor bloed ofzo, begrijp me goed: 'k mag graag ehbo-er zijn tijdens Berenlopen, Oerollen en andere vlees massa's evenementen, daar draai ik me hand niet voor om, maar om nu een nek om te draaien gaat me net iets te ver.
Het was ook de laatste keer dat ik bij Zeekraai een warm vorkje meeprikte.
Zeekraai , vrouw en kuikens vliegen binnenkort weg van deze zandplaat om elders neer te strijken.
Niet meer: zomaar even aan wapperen voor een praatje en een bakjePuc koffie,
Niet meer: stamtafelsessies houden over rusjes, meisjes, liedjes, blogjes of ander 'jes',
Niet meer: dolle capriolen zien van twee elastiekenmeisjes meiden,
Niet meer: 's zomers buiten - bruine - queteletjes happen...
Om maar iets te noemen.
Ik zag vanavond hun lege boekenplanken, de verhuisdozen, de zakken met kleding ingepakt...
Een intens gevoel overspoelde me.
Nog even en dan is het echt schluss...
Zeventien jaren op een zandplaat zijn voorbij gevlogen...
Wat zal ik ze enorm missen.
Vandaag was het het voor een aantal zaken de laatste keer.
Voor de laatste keer Herman horen kukelen en zijn twee zonen.
Voor de laatste keer konden ze hun rondje lopen, vrij en blij over het weiland, wormpjes pikken en graantjes jatten van Piep, Blauwtje, Bastaardje, de twee gezusters kriel en 1,2,3, en 4.
De hennen zullen het voortaan zonder hun charmes moeten doen, en wij zonder kuikens.
Herman is niet meer. En zijn twee zonen ook niet.
Nouja, ten dele hooguit. In de vorm van bouten en filé- tjes.
Boer Cees mag zich over deze
Ben niet bang voor bloed ofzo, begrijp me goed: 'k mag graag ehbo-er zijn tijdens Berenlopen, Oerollen en andere
Het was ook de laatste keer dat ik bij Zeekraai een warm vorkje meeprikte.
Zeekraai , vrouw en kuikens vliegen binnenkort weg van deze zandplaat om elders neer te strijken.
Niet meer: zomaar even aan wapperen voor een praatje en een bakje
Niet meer: stamtafelsessies houden over rusjes, meisjes, liedjes, blogjes of ander 'jes',
Niet meer: dolle capriolen zien van twee elastieken
Niet meer: 's zomers buiten - bruine - queteletjes happen...
Om maar iets te noemen.
Ik zag vanavond hun lege boekenplanken, de verhuisdozen, de zakken met kleding ingepakt...
Een intens gevoel overspoelde me.
Nog even en dan is het echt schluss...
Zeventien jaren op een zandplaat zijn voorbij gevlogen...
Wat zal ik ze enorm missen.
zondag
in de ban van de ring
Vanochtend las ik een artikel over Fairtrade Goud op de internetsite van Trouw.
Ietwat beschaamd keek ik naar mijn rechterhand waar sinds mijn 18e jaar een smalle drie-kleuren gouden ring aan mijn ringvinger prijkt.
Die ring kostte destijds bijna vijfhonderd gulden, zo'n beetje een halve maand studiebeurs omgerekend.
Ik was net dat jaar uit huis en woonde zelfstandig in een flatje in Leeuwarden. Vrijheid blijheid.
Geen ouders die je in de gaten hielden waar je uithing. Lekker zelfstandig je eigen ding bepalen.
Om die vrijheid blijheid en zelfstandigheid van mijn achttiende levensjaar vorm te geven kocht ik een ring:
ik was alleen verbonden met mijn eigen denken en doen.
Het zal de leeftijd zijn geweest dat ik nogal erg (goed ) om mezelf dacht. Leuke dingen doen was belangrijk, zo niet minder jezelf ontwikkelen en je identiteit vinden.
Bij die identiteit hoordenatuurlijk een uiterlijk vertoon.
Ik was student en voelde me heel wat.
Tijdens de colleges van maatschappijleer discussieerden we heel wat af, over alles hadden we wel een mening: Greenpeace, Ban de Bom, de derde wereldproblematiek ( hoezo derde wereld, we hebben er toch maar één ?? ) en ondertussen dronken we heel bewust Max Havelaar koffie. Dat konden we makkelijk betalen met die studiefinaciering van weleer..
En als het nodig was deden we mee aan een staking, oproer kraaien.
Je bent jong en je wilt wat.
In ieder geval ergens je stempel op drukken, laten zien wie je bent en hoe je over dingen nadenkt..
Achteraf was het vooral een stempel zetten, dat nadenken is pas met de jaren gekomen ( en is ook wel es afwezig ) .
Anyway: die ring pas ik nog steeds, alleen ik vraag me inmiddels af of het symbool wat er aan vast hangt me nog steeds past. '' Zelfstandigheid? " Ja.
Maar dat kan ook zonder 'statussymbool.'
"Vrijheid blijheid?? " Nee.
Die ring heeft meer gekost dan die 'luttele' vijfhonderd gulden.
Die ring heeft misschien het leven gekost van een mijnwerker die onder barre omstandigheden zijn levenskostje bij elkaar moest scharrelen. Met gevaar voor eigen leven wellicht.
Niks geen vrijheid en al helemaal geen blijheid.
Maar om tot goede inzichten te komen hoe de wereld werkelijk in elkaar steekt heb je meer dan achtien jaar nodig. Die leeftijd halen de meeste mijnwerkers ( vaak kinderen ) niet eens.
Ik kijk nog eens naar mijn gouden ring.
Vanaf vandaag zal ik er met andere ogen naar kijken, een les rijker op mijn 42e.
Dat de ring dáár voor symbool mag staan lijkt me een stuk beter.
Bron: *
http://www.trouw.nl/groen/nieuws/article3264909.ece/Giftig_goud_.html
In het kort:
(*) Het proces om goud te winnen is nogal chemisch en bestaat uit giftige stoffen zoals kwik en cyanide.
Deze mijnwerkers zijn vaak illegaal en hebben daarom geen rechten.
Het overgrote deel van hen werkt met kwik, ook een giftige stof, die niet biologisch afbreekbaar is. Mijnwerkers zijn zich er niet van bewust hoe schadelijk kwik eigenlijk is. Mede omdat ze er niet direct ziek van worden. Daarbij zijn beschermende materialen duur. De goudzoekers zitten dus met blote handen aan het gif en ademen de dampen die vrijkomen in. (*)
Ietwat beschaamd keek ik naar mijn rechterhand waar sinds mijn 18e jaar een smalle drie-kleuren gouden ring aan mijn ringvinger prijkt.
Die ring kostte destijds bijna vijfhonderd gulden, zo'n beetje een halve maand studiebeurs omgerekend.
Ik was net dat jaar uit huis en woonde zelfstandig in een flatje in Leeuwarden. Vrijheid blijheid.
Geen ouders die je in de gaten hielden waar je uithing. Lekker zelfstandig je eigen ding bepalen.
Om die vrijheid blijheid en zelfstandigheid van mijn achttiende levensjaar vorm te geven kocht ik een ring:
ik was alleen verbonden met mijn eigen denken en doen.
Het zal de leeftijd zijn geweest dat ik nogal erg (goed ) om mezelf dacht. Leuke dingen doen was belangrijk, zo niet minder jezelf ontwikkelen en je identiteit vinden.
Bij die identiteit hoorde
Ik was student en voelde me heel wat.
Tijdens de colleges van maatschappijleer discussieerden we heel wat af, over alles hadden we wel een mening: Greenpeace, Ban de Bom, de derde wereldproblematiek ( hoezo derde wereld, we hebben er toch maar één ?? ) en ondertussen dronken we heel bewust Max Havelaar koffie. Dat konden we makkelijk betalen met die studiefinaciering van weleer..
En als het nodig was deden we mee aan een staking, oproer kraaien.
Je bent jong en je wilt wat.
In ieder geval ergens je stempel op drukken, laten zien wie je bent en hoe je over dingen nadenkt..
Achteraf was het vooral een stempel zetten, dat nadenken is pas met de jaren gekomen ( en is ook wel es afwezig ) .
Anyway: die ring pas ik nog steeds, alleen ik vraag me inmiddels af of het symbool wat er aan vast hangt me nog steeds past. '' Zelfstandigheid? " Ja.
Maar dat kan ook zonder 'statussymbool.'
"Vrijheid blijheid?? " Nee.
Die ring heeft meer gekost dan die 'luttele' vijfhonderd gulden.
Die ring heeft misschien het leven gekost van een mijnwerker die onder barre omstandigheden zijn levenskostje bij elkaar moest scharrelen. Met gevaar voor eigen leven wellicht.
Niks geen vrijheid en al helemaal geen blijheid.
Maar om tot goede inzichten te komen hoe de wereld werkelijk in elkaar steekt heb je meer dan achtien jaar nodig. Die leeftijd halen de meeste mijnwerkers ( vaak kinderen ) niet eens.
Ik kijk nog eens naar mijn gouden ring.
Vanaf vandaag zal ik er met andere ogen naar kijken, een les rijker op mijn 42e.
Dat de ring dáár voor symbool mag staan lijkt me een stuk beter.
Bron: *
http://www.trouw.nl/groen/nieuws/article3264909.ece/Giftig_goud_.html
In het kort:
(*) Het proces om goud te winnen is nogal chemisch en bestaat uit giftige stoffen zoals kwik en cyanide.
Deze mijnwerkers zijn vaak illegaal en hebben daarom geen rechten.
Het overgrote deel van hen werkt met kwik, ook een giftige stof, die niet biologisch afbreekbaar is. Mijnwerkers zijn zich er niet van bewust hoe schadelijk kwik eigenlijk is. Mede omdat ze er niet direct ziek van worden. Daarbij zijn beschermende materialen duur. De goudzoekers zitten dus met blote handen aan het gif en ademen de dampen die vrijkomen in. (*)
donderdag
Wij leven ten slotte niet om jong te blijven, maar om oud te worden...
... in dat licht mogen we elk gisteren koesteren en elke nieuwe morgen omarmen en welkom heten.
Elk gisteren is een afscheid, elke nieuwe dag een spannend begin.
Stukjes bij beetjes leven.
De media wil ons vaak anders doen geloven, maar we kunnen er voor kiezen om voor een schijnvertoning te gaan of ons ware zelf ontdekken, met rimpels, grijze haren en overige aftakeling.
Is het eigenlijk wel aftakeling?
Ons lichaam wordt ouder met de dag, ja. Ook al vernieuwen zich honderden, duizenden cellen zich per dag. Er sterven meer cellen dan dat er nieuwe bijkomen. Kijk maar naar onze hersencellen...
Maar dat is niet alles.
Het stoffelijke is niet alles.
Ons denken , onze geest vernieuwt zich met de dag.
Voor sommigen met beetjes, voor anderen met sprongen.
Aan de ene kant dus aftakeling, aan de andere kant vernieuwing.
Er zit dus kennelijk een balans in het menselijk bestaan.
Waarom het zo is kan ik alleen maar naar gissen, de waarheid heb ik niet in pacht, evenmin als een antwoord op dit soort vragen.
Elk gisteren is een afscheid, elke nieuwe dag een spannend begin.
Stukjes bij beetjes leven.
De media wil ons vaak anders doen geloven, maar we kunnen er voor kiezen om voor een schijnvertoning te gaan of ons ware zelf ontdekken, met rimpels, grijze haren en overige aftakeling.
Is het eigenlijk wel aftakeling?
Ons lichaam wordt ouder met de dag, ja. Ook al vernieuwen zich honderden, duizenden cellen zich per dag. Er sterven meer cellen dan dat er nieuwe bijkomen. Kijk maar naar onze hersencellen...
Maar dat is niet alles.
Het stoffelijke is niet alles.
Ons denken , onze geest vernieuwt zich met de dag.
Voor sommigen met beetjes, voor anderen met sprongen.
Aan de ene kant dus aftakeling, aan de andere kant vernieuwing.
Er zit dus kennelijk een balans in het menselijk bestaan.
Waarom het zo is kan ik alleen maar naar gissen, de waarheid heb ik niet in pacht, evenmin als een antwoord op dit soort vragen.
dinsdag
mister X & het jaar van de verandering
Voor één gelovige wordt 2010 het jaar van de verandering.
Ik geloof namelijk dat het een omslagjaar gaat worden.
Nee, niet het einde der tijden, ik ben geen Nostradamus .... of een vage goeroe.... Maar wel Salty.
En ik geloof, ik geloof ( klinkt bijna als Boudewijn de Groot ) ik geloof , ik geloof.
Ik geloof in mij.
Sinds een tijdje is die omslag al bezig.
Het begon allemaal in juni dit jaar.
Salty ging op een datingsite en kwam een zekere mister X tegen.
Neej, het wordt geen lovestory, lees gerust verder.
Mister X had een positieve inslag, mister X was namelijk naast grappig, leuk, intelligent, ook nog eens sportief.
Heul, heul, heul sportief.
In de zin van heul .
Ofwel op de schaal van 10 een elf. ( misschien solliciteert hij nog naar prins, maar vooralsnog is hij een elf )
Week in , week uit kreeg ondergetekende uitgebreid verslag van 's Heerschap's aktiviteiten.
Dat kwam aan, per mail of per telefoon.
Schrijfster dezes raakte in de ban van zoveel sportiviteit en voordat ze het wist was ze besmet.
Besmet met hetzelfde virus als de elf-misschien-prins.
Het begon heel onschuldig met een fietstochtje over haar eigen eiland.
Hm, best wel aardig om te doen, zeker in de zomertijd als de aarbeien groeien en de zonsondergangetjes gloeien.
Het smaakte naar meer, meer naar aardbeien en meer naar zonsondergangetjes , die- in je eentje - ook heel mooi zijn om te zien maar ik dwaal af.
Van lieverlee ging het van één fietstochtje in de week naar twee... naar drie.. naar.. een fietsmaatje zoeken
omdatdriekeerindeweektochwelwatsaaiwordtzekeralsjevaneenbeetjereuringindebrouwerijhoudt.
Niet babbelziek,maar wel in voor af en toe een leuke lachsessie als ik weer wat grappigs zie onderweg, en geloof me: op Terschelling zie je in de zomer - in de duinpannetjes, tussen de heide, in het bos - heeeeeeeeeeeeel wat grappigs onderweg. ( En dan is gedeelde humor dubbele humor.)
Nu fiets ik dus vier, vijf,zes keer in de week, al dan niet met fietsmaatje, omdat fietsen nu eenmaal heel leuk is.
En zeker omdat het heel leuk is voor mijn benen die per week mooier worden.
Ik fiets naar de buurtsuper, (hoewel: nog steeds geen Brad Pitt gezien ), ik fiets naar de groothandel ( ze brengen de kilooooooooooooos kippen-en hondenvoer toch evenzogoed gratis voor me ) , ik fiets naar de kerk ( Hallelujah ) , ik fiets naar mijn werk ( millieuzuinig en humeur-verantwoord ) , ik fiets mezelf een slag in de rondte.
Van de rondte in de beugels.
Ijzeren beugels.
Geen B.H.
Geen paardrijden.
Fitness.
Zeg maar : sportschool.
Zeg maar: weg met de kipfilets, afdakje, en lovehandles.
Zweten.
Mister X heeft nog meer op zijn geweten. Jawel.
Sinds het laatste telefoongesprek ging er een lampje branden in het brein van ondergetekende.
Mister X had gezegd dat het in de winter lastig wordt om te fietsen.
Vroeg donker enzo, koudere temperaturen, nattigheid en meer van dat soort ongein.
Hm.
Mister X dacht al aan een alternatief - voor hemzelf. De sportschool.
Jawel: lekker bezig in plaats van met je luie kont voor de tv waar negen van de tien keer toch niks op is.
Sja, aan tv kijken heeft Salty ook vaak een broertje dood, een zusje dood trouwens ook.
Tv is niet meer leuk, niet meer prikkelend, en al helemaal niet meer intelligent.
A waste of time and brains.
Hm.
Om een lang verhaal kort te maken:
Salty loopt sinds vorige week bij de sportschool. Ja. Oók!
Twee keer in de week.
Het wordt misschien wel drie want ze heeft inmiddels al wat leuks ontdekt, en niet alleen de toestellen.
Het is zwoegen geblazen , want lovehandles, een afdakje en kipfilets zijn er niet zomaar af.
Maar met een heul goeie fitnessleraar, een paar vet leuke medegangers, een gezellige overbuuf/collega, een goeie wil en een super Mister X als coach gaat het helemaal lukken.
Het is het jaar van de verandering.
En als tweeduizendelf het jaar gaat worden, dan is het helemaal oké.
Ook met elf-misschien-prins.
Ik geloof namelijk dat het een omslagjaar gaat worden.
Nee, niet het einde der tijden, ik ben geen Nostradamus .... of een vage goeroe.... Maar wel Salty.
En ik geloof, ik geloof ( klinkt bijna als Boudewijn de Groot ) ik geloof , ik geloof.
Ik geloof in mij.
Sinds een tijdje is die omslag al bezig.
Het begon allemaal in juni dit jaar.
Salty ging op een datingsite en kwam een zekere mister X tegen.
Neej, het wordt geen lovestory, lees gerust verder.
Mister X had een positieve inslag, mister X was namelijk naast grappig, leuk, intelligent, ook nog eens sportief.
Heul, heul, heul sportief.
In de zin van heul .
Ofwel op de schaal van 10 een elf. ( misschien solliciteert hij nog naar prins, maar vooralsnog is hij een elf )
Week in , week uit kreeg ondergetekende uitgebreid verslag van 's Heerschap's aktiviteiten.
Dat kwam aan, per mail of per telefoon.
Schrijfster dezes raakte in de ban van zoveel sportiviteit en voordat ze het wist was ze besmet.
Besmet met hetzelfde virus als de elf-misschien-prins.
Het begon heel onschuldig met een fietstochtje over haar eigen eiland.
Hm, best wel aardig om te doen, zeker in de zomertijd als de aarbeien groeien en de zonsondergangetjes gloeien.
Het smaakte naar meer, meer naar aardbeien en meer naar zonsondergangetjes , die- in je eentje - ook heel mooi zijn om te zien maar ik dwaal af.
Van lieverlee ging het van één fietstochtje in de week naar twee... naar drie.. naar.. een fietsmaatje zoeken
omdatdriekeerindeweektochwelwatsaaiwordtzekeralsjevaneenbeetjereuringindebrouwerijhoudt.
Niet babbelziek,maar wel in voor af en toe een leuke lachsessie als ik weer wat grappigs zie onderweg, en geloof me: op Terschelling zie je in de zomer - in de duinpannetjes, tussen de heide, in het bos - heeeeeeeeeeeeel wat grappigs onderweg. ( En dan is gedeelde humor dubbele humor.)
Nu fiets ik dus vier, vijf,zes keer in de week, al dan niet met fietsmaatje, omdat fietsen nu eenmaal heel leuk is.
En zeker omdat het heel leuk is voor mijn benen die per week mooier worden.
Ik fiets naar de buurtsuper, (hoewel: nog steeds geen Brad Pitt gezien ), ik fiets naar de groothandel ( ze brengen de kilooooooooooooos kippen-en hondenvoer toch evenzogoed gratis voor me ) , ik fiets naar de kerk ( Hallelujah ) , ik fiets naar mijn werk ( millieuzuinig en humeur-verantwoord ) , ik fiets mezelf een slag in de rondte.
Van de rondte in de beugels.
Ijzeren beugels.
Geen B.H.
Geen paardrijden.
Fitness.
Zeg maar : sportschool.
Zeg maar: weg met de kipfilets, afdakje, en lovehandles.
Zweten.
Mister X heeft nog meer op zijn geweten. Jawel.
Sinds het laatste telefoongesprek ging er een lampje branden in het brein van ondergetekende.
Mister X had gezegd dat het in de winter lastig wordt om te fietsen.
Vroeg donker enzo, koudere temperaturen, nattigheid en meer van dat soort ongein.
Hm.
Mister X dacht al aan een alternatief - voor hemzelf. De sportschool.
Jawel: lekker bezig in plaats van met je luie kont voor de tv waar negen van de tien keer toch niks op is.
Sja, aan tv kijken heeft Salty ook vaak een broertje dood, een zusje dood trouwens ook.
Tv is niet meer leuk, niet meer prikkelend, en al helemaal niet meer intelligent.
A waste of time and brains.
Hm.
Om een lang verhaal kort te maken:
Salty loopt sinds vorige week bij de sportschool. Ja. Oók!
Twee keer in de week.
Het wordt misschien wel drie want ze heeft inmiddels al wat leuks ontdekt, en niet alleen de toestellen.
Het is zwoegen geblazen , want lovehandles, een afdakje en kipfilets zijn er niet zomaar af.
Maar met een heul goeie fitnessleraar, een paar vet leuke medegangers, een gezellige overbuuf/collega, een goeie wil en een super Mister X als coach gaat het helemaal lukken.
Het is het jaar van de verandering.
En als tweeduizendelf het jaar gaat worden, dan is het helemaal oké.
Ook met elf-misschien-prins.
Abonneren op:
Posts (Atom)