Jeuk

Heeft u dat ook wel eens: een vreselijke kriebel van nieuwsgierigheid?
Ik doel dan niet op de sbs6 sensatie-kant, maar gewoon, omdat je wilt weten wie, wat, waarom... vul maar in.
Ik merk het soms dat ik echt enorm mijn neus voel jeuken en dat mijn z(th)eewater meer dan anders borrelt en bruist. Maarja... en dan...
Nu heb ik een familielid die onmeundig goed is in het oplossen van allerhande zaken die met nieuwsgierigheid en/of  'het zeker willen weten ' te maken hebben. Dat lid heeft zelfs werk gemaakt van onderste dingen boven water halen dus als er één iemand is die mijn nieuwsgierigheid  zou kunnen oplossen, dan is het wel zhij. Maar liever vind ik zelf de hechtdraad van de sok, de speld tussen het gedroogde gras en/of de onderste steen.
Ik had dat vroeger als kind al: draaide ik de peertjes uit de lampen om te kijken hoe het in de wereld mogelijk was dat er licht uit een glazen bolletje kwam. Wilde ik persé weten wie mijn Sinterklaas-surprise had gemaakt dus deed Sherlock Holmes-achtige truuken om daarachter te komen.
Later stond ik met mijn neus bovenop de klepperende deksels van mijn moeders stoofpotje om glimpjes op te vangen van alle geheime ingrediënten en nog later wilde ik weten hoe je een goeie verhalenverteller wordt en volgde dus passioneel de cursussen van het verhalencollectief ( jaren '90 )
De jeuk is nooit overgegaan.
Zo wil ik bijvoorbeeld nú heel graag weten wie de persoon achter een bepaalde naam is die mij sinds kort leuke repliek geeft.

Hoeveel jeuk heeft u als het om nieuwsgierigheid gaat, en euhm... hoe komt u van die jeuk af? Of mag het eindeloos jeuken ??  Vertel!
Ik ben één en al jeuk benieuwd!

Rol

De klok tikt, de zon zakt.
Weer een dag voorbij.
Het lijkt wel alsof april haast heeft om mei te worden.
'De tiid hâldt gjin skoft', zeggen ze hier.
Het lijkt wel alsof 2011 peper in z'n kont heeft. De weken galopperen aan me voorbij.
Of komt het door allerhande gebeurtenissen die in elkaar overvloeien zonder pauze?
Het leven is geen ratrace, maar zo voelt het soms wel.
Van de wieg naar het graf en daar tussenin doe je wat.

Ik vraag me wel es af wát ik eigenlijk doe.
Ik bedoel maar:  ik heb een mooi leven hier op deze zandplaat, een fantastische plek om te wonen, een heerlijk huis - met uitzicht op de polder en de dijk aan de zuidkant en het bos aan de noordkant -  ,  de mensen zijn best aardig ( een uitzondering daar gelaten ),  het weer is hier altijd mooi ( ja, écht waar ),  de zonsondergangen en sterrenhemels adembenemend.
Saai is het allesbehalve: vaak genoeg maak ik theater mee op straat of bij de buurtsuper.
Ieder zingt zijn eigen lied,  speelt zijn eigen rol.
Ons podium  beslaat zo'n 30 kilometer; weergaloze duinenrijen, groene naaldbossen, weidse polders en lieflijke dorpjes.
Aan variatie geen gebrek.
En toch stap ik straks uit deze bijzondere setting.
Dan houdt mijn rol op van verkoopmiep, ganzenkippenhoedster, roedelhoudster, pleegmoeder...
Hoewel: pleegmoeder zal ik wel een beetje blijven, zélfs op 20.000 km afstand.
Natuurlijk zal ik die twee pleegpuubs jonge dames wel een beetje volgen in hun wel en wee ( waarvan ik hoop dat het voornamelijk wél mag zijn ) .
Dus wat doe ik eigenlijk?
Weggaan, achterlaten, koesteren, lachen, onthouden, loslaten, huilen en vooruitzien.


Leven op een nieuw podium, in een onbekende setting. Ssssspannend.
Misschien hebben ze daar nog wel een leuke rol voor me klaar liggen.

You've got mail 2

Er zijn wat dagen voorbij gegleden zonder noemenswaardige gebeurtenissen.
Iedere dag checkte ik mijn mailbox, 's ochtends na het ontbijt ( oops, ik mag niet liegen: 's ochtends vóór het ontbijt, als de haan net gekraaid had ) , 's midags in de lunchpauze ( hoe snel eet ik mijn bordje leeg ...) en 's avonds onder het koken.
Dat er nog geen aardappels zijn aangebrand mag een wonder heten. Oké de saucijsjes waren iets bruiner dan anders maar da's een detail.

Maar het leven gaat door.
De was wordt niet vanzelf schoon en droog, de boodschappen waaien nog steeds niet vanzelf de koelkast in, de stofzuiger is nog niet volautomatisch en mijn thuiswonenden afhankelijken moeten ook iedere dag een paar keer gevoederd worden.
Hoewel: de twee oudste chickens redden zichzelf wel. No worries.

Moederkloek loopt niet van het kastje naar de muur maar wel van de wasmachine naar de droger, van de keuken naar de living met een slinkse afslag naar links: haar kantoortje...
Dáár waar - bijna! - het 'heilige der heiligste 'staat: de PC.
Klik: Aan
Klik Klik: E-mailbox
Klik Klik Klik: postvak IN
Klikkerdeklik: zucht.

Mails genoeg, maar ik wil geen rolex, viagrapil of free dell computer.
Ik wil een leuke mail. Van een leuke man.